8 september
Vanochtend kwamen al snel Sahin en Ugo met een prijsopgave voor de trip naar Nemruth Daği. Dit is wel een van de meest spectaculaire bezienswaardigheden van Turkije. Hoog op een berg staan zeer grote beelden van goden. Zowel tijdens de zonsondergang als met de zonsopgang met het iets geweldigs zijn om te zien. Met de campers zou het een tocht worden van ruim 1500 km en over niet al te beste wegen. Nu gaan we met z'n zessen in een Dolmusbusje met chauffeur en Ugo. In Kahta hebben we voor 1 nacht een hotel met een diner en ontbijt. Daar krijgen we ook een gids die ons over alles uitleg zal geven. Na het ontbijt op de 2e dag is er nog een rondrit door de omgeving en daarna rijden we weer de ruim 500 km terug naar de camping. We bereiden ons voor op een vermoeiende tocht, want je moet het laatste deel van die berg te voet doen. Dus het wordt vandaag een rustdag, nou ja rustdag, wasjes draaien, schoonmaken, internetten, verslag publiceren en de warme kleding opzoeken want het is op de berg op ruim 2000 meter erg koud. Daar is ook een gebied waar al vanaf eind september wintersport is. De beheerders Sahin en Hugo zijn heel behulpzaam en willen ons over van alles uitleg geven. Cappadocië is een vulkanisch gebied van ca. 4.000 km2, dat ongeveer 30 miljoen jaar geleden is ontstaan. In de 4e eeuw na Christus vestigden zich heel veel Christenen die woningen en kerken
maakten in de grotten die in het gesteente waren ontstaan. Veel van die kerken zijn mooi beschilderd. Ook zijn er ondergrondse steden gemaakte die als schuilplaats dienden als er vijanden en rovers kwamen. Zij hielden veel duiven en gebruikten deze voor het verzenden van boodschappen, als voedsel en de mest werd op het land gebruikt. Voor donderdag hebben we een rondrit in Cappadocië gepland. Sahin, die goed Nederlands spreekt is dan onze gids. Wij hebben de vorige keren al verschillende dingen gezien, maar het is allemaal zo mooi dat het geen probleem is nog een keer te gaan. Ook zijn er een aantal bezienswaardigheden die we nog niet hebben gezien. We gaan even geld pinnen in het dorp dat hier erg dichtbij is, je kunt zelfs euro's pinnen. We lopen wat rond, het is gezellig druk, de Turken houden echt zondag en maken een uitstapje met een hapje eten in Göreme. Er zijn veel winkeltjes met souvenirs, tapijten en snuisterijen, overal vraagt men waar we vandaan komen. S' Avonds gaan we gezamenlijk grillen en op tijd naar bed, we vertrekken vroeg morgenochtend. 9 september
We vertrekken bijtijds met de chauffeur en Ugo als reisleider en verbazen ons over de prachtige nieuwe wegen, dat was in 2008 nog anders, er is duidelijk aan de weg gewerkt.
Via Avanos rijden we naar Kayseri, een wat minder mooi landschap, dor en droog. Kayseri is een grote moderne stad met 1 miljoen inwoners en heeft een belangrijk vliegveld. Na Kayseri veranderd het landschap, het wordt groener en heuvelachtiger, we zien veel waterstroompjes en zelfs een rivier. Ook zijn er veel stuwmeren die voor bevloeiing van de landbouw zorgen. Het is fris omdat we vrij hoog rijden. Voorbij Sariz staan de sneeuwstokken langs de weg. We zien eenvoudige dorpen met allemaal golfplaten daken, 
dat lijkt ons koud in de winter en heet in de zomer, maar het zal wel een reden hebben. Voorbij Göksun wordt de weg gedeeltelijk weer 2-baans en we stoppen bij een restaurant voor de lunch. Weer worden heerlijke lamskoteletten geserveerd met sla en gegrilde paprika's, die Ugo ons had geadviseerd. Het is een gebied waar het beste lamsvlees vandaan komt. De weg wordt snel weer 4-baans en gaat door een wisselend landschap naar Kahraman Maras, weer een grote stad. Ugo trakteert ons hier op een speciaal ijsje. Het lijkt gemaakt 
van zoete gecondenseerde melk, smaakt goed en smelt bijna niet. Via Gölbaşi komen we rond 5 uur bij Kahta waar ons hotel is, maar we rijden eerst door naar de Nemruth Dagi, nog een rit van zo'n 70 km door de bergen. We gaan alsmaar omhoog en zien in de verte de berg liggen. De dorpen, vooral Narince, zijn hier erg armoedig, lijkt een beetje op de dorpen in Syrië, langs de weg veel afval en plastic in de struiken. Na een enerverende rit met spectaculair uitzicht komen we aan dij de top op zo'n 2.100 m hoogte. Vanaf dat punt moeten we te voet verder 800 meter omhoog. We zijn niet de enigen, er staan heel veel 
busjes en het pad omhoog is druk, vnl Turkse toeristen. Voor een deel is er het goed pad en er zijn trappen gemaakt, maar het laatste stuk gaat over rosten met losse stenen. Loopt moeilijk en we zijn bezweet en hijgend bovengekomen. Helaas moesten Jo en Ingrid afhaken. Dan zie ineens waarom we al die moeite hebben gedaan op hier te komen. In de 1e eeuw voor Christus liet koning Antiochos I van de bufferstaat Commagene een kegelvormige heuvel aanleggen waar aan 3 zijden locaties werden gecreëerd om de goden 
te eren. Hoewel de tombe van de koning nog steeds niet is gevonden is dit waarschijnlijk een kruising tussen een grafheuvel en een tempel. Links en rechts van de heuvel ziet men 2 terrassen met restanten van de beelden van Grieks-Perzische goden. Tussen twee afbeeldingen van een leeuw en een adelaar zijn dat Apollo, de vruchtbaarheidsgodin Tyche, Zeus, Antiochos en Heracles. De rijen haaks op de beelden bevatten reliëfs van de voorvaderen van Antiochos. Op het westelijk terras staat een reliëf van een leeuw met sterren en een halve maan om zijn hals, een horoscoop die de kroningsdatum van koning Mithrades I aangeeft in 109 voor Christus. De afbeeldingen van de goden hebben origineel op onderstellen gestaan, maar 
door een aardbeving zijn de hoofden op de grond beland. We bekijken eerst de beelden aan de oostelijke kant en lopen dan om de heuvel naar de westelijke kant waar ook weer beelden staan. Hier zien we een prachtige zonsondergang. Langzaam dalen we aan de westelijke kant naar benden, gelukkig is hier ook een deel geplaveid. Als we bij de parking aankomen wachten Jo en Ingrid ons op en gaan we met het busje weer naar beneden, een rit van een uur. We arriveren bij ons hotel Kommagene Hotel Camping een prima plek waar je ook met de camper zou kunnen staan. In het hotel krijgen we de kamers toegewezen, en wacht ons diner. Heerlijk, echt Turks eten o.m. kleine pizza's, gegrilde kip, gegrild rundvlees en gehakt. Alles voorzien van lekker brood en salade's, en zowaar een biertje en een glas wijn. Toe is er watermeloen. De kamer was ook prima, 3 grote bedden voor ons beiden, een kleine badkamer en alles heel schoon. De airco gaat aan want het is erg warm. Redelijk op tijd naar bed, want morgen is het vroeg dag/nacht!!! 10 september
Nou, dat was echt vroeg, om 3.15 uur klop op de deur en om 3.30 vertrekt het busje weer naar Nemruth.
Na een uurtje zijn we boven en het is nog heel donker. We starten weer de klim, maar ik heb na enkele minuten de strijd opgegeven. Werd duizelig en mijn benen doen pijn. Jo gaat wel met de mannen naar boven en ik houd Ingrid gezelschap die ook niet vanwege een moeilijke knie omhoog kan. We gaan hier de zonsopgang bekijken die de anderen boven op de heuvel zien. Het is mooi om zo langzaam het spectaculaire landschap licht te zien worden. Het uitzicht is subliem en je waant je echt op het dak van de wereld. 
Het is erg koud en gelukkig is er een cafetaria bij waar we binnen kunnen wachten tot iedereen weer beneden is. Het is veel minder druk dan gisteravond en we horen zowaar ook wat Nederlands. Daarna maken we een toer langs verschillende bezienswaardigheden, de rit gaat langs smalle en bochtige wegen die ongeplaveid zijn. Grotendeels zand en losse stenen. We bewonderen de stuurkunst van de chauffeur, met de campers was dit onmogelijk geweest. We rijden naar de ingang van twee oude tunnels die gegraven zijn, de ene was in gebruik als gevangenis en de andere leidde naar een burcht uit de 
Mammalukse periode, rond 15e eeuw gebouwd. We bekijken de restanten van de burcht die hoog op een rots ligt. Vanaf de parkeerplaats kijken we op een mooie rivier met mooie oleanders omzoomd en zien daar een groep jongelui die aan het picknicken zijn, en dat om 8 uur ´ochtends! We vervolgen onze trip en rijden naar een Romeinse brug uit het jaar 200, die door Romeinse soldaten gebouwd zou zijn. Tot enkele jaren geleden werd de brug nog gebruikt en is nu vervangen door een modernere en bredere brug over de rivier. Dan rijden we naar de grafheuvel van Karakuş, de heuvel van de Zwarte Vogel, die de graven van de dames van het koninkrijk Commagene bedekt. Ze werden bewaakt door 
zuilen met dierenfiguren, leeuw, arend en stier. Terug naar het hotel waar ons een lekker ontbijt wacht. We kunnen nog douchen op de kamer en gaan dan aan de terugreis beginnen. Dezelfde weg terug, nu in een ander busje en een andere chauffeur. Dit busje is heel wat confortabeler en dat komt goed uit want we zijn allemaal wat katterig vanwege de korte nacht en alle indrukken die we hebben opgedaan. Onderweg stoppen we en eten een pide, lekker gevuld met kip en groente. Ook kunnen we bij wat stalletjes fruit en brood kopen. 
Ondertussen wordt het busje gewassen, service van het restaurant. Dan is er nog een stop in Kayseri, deze plaats is bekend om de pastirma, gedroogd rundvlees. Het is ossenhaas, die gekruid wordt en in de zon wordt gedroogd, het smaakt heerlijk. Ugo weet een plek waar de beste wordt verkocht en hij wil zelf ook inslaan, dus we doen mee. Ook zijn hier speciale worstjes te koop. Rond 18.00 uur zijn we weer op de camping en kunnen aan de borrel. Het was een belevenis, vermoeiend maar zeer de moeite waard. Naar schatting hebben we zo´n 1.500 km gereden in deze twee dagen. Ugo en Sahin komen mee borrelen en vooral Sahin weet ons steeds weer te boeien met zijn verhalen en wetenswaardigheden over Turkije. We verheugen ons nu al op donderdag als hij met ons de Cappadocië toer gaat maken, maar daarover later. 11 september
Vandaar weer een rustdag om bij te komen van alle belevenissen. Weer een wasje in de machine en aan dit verslag beginnen, nu is alles nog vers. Helaas hoorden we gisteren een naar verhaal, twee Japanse toeristen, een jongen en een meisje, zijn hier in het dorp slaags geraakt met een Turkse jongen.
Na een paar karateslagen van de Japanner trok de Turkse jongen zijn mes en sprong het meisje daartussen. Ze raakte daarbij gewond en is later in het ziekenhuis overleden. Een afschuwelijk verhaal, de bevolking is verbijsterd. Vanochtend zijn er hier in het dorp heel veel Japanse vlaggen opgehangen ter nagedachtenis, een mooi gebaar. Tijdens ons dagelijkse borreluurtje kwamen de campingeigenaars ook een drankje en hapje meedoen. Er werd een grote schaal frites gebracht en wij hebben het eten dat we voor de avond gepland hadden ook op tafel gezet. Het werd een mix van ratatouille, pastasaus, Griekse hapjes, worst, kaas, brood, etc. Het was een genoeglijke avond waarbij weer veel over de Turkse leefwijze werd uitgelegd. 12 september
Gisteren gaf Sahin aan dat hij vandaag voor het ontbijt zou zorgen. Zij moeder heeft speciale dingen gebakken die men hier als ontbijt eet. O.m. Börek, dat bestaat uit verschillende lagen bladerdeeg met wat kaas ertussen. Ook was er een soort koek met een romige vulling en bestrooit met sesamzaad, erg lekker. Een derde gerecht was ook weer
met deeg en kaas. Helaas weet ik die namen niet meer. Alles werd vergezeld van het gebruikelijke Turkse glaasje thee. Nu is de toer door Cappadocië aan de beurt. We gaan met Sahin en Ugo in twee personenauto's op pad. Het eerst is de Love vallei aan de beurt, de vroegere ontmoetingsplaats voor jongelui waar ze op vrijersvoeten gingen. Sahin is lang gids geweest, weet dus veel van de streek. Hij is in Avanos geboren en in België opgegroeid. Makkelijk als je alle wetenswaardigheden in het Nederlands krijgt uitgelegd. Dit gebied is ontstaan door vulkaan erupties waarbij lava en stenen zijn uitgebraakt. 
De zachte kalklaag van de lava is in de loop der eeuwen afgesleten en met de stenen vormen zij de wonderlijke formaties. Soms noemt men deze liefdes vallei de penisvallei vanwege de vorm van de rotsen. De eerste bewoners van de streek waren de Hettieten die woningen in de grotten maakten. In de 4e eeuw na Christus kwamen de Christenen die veel kerkjes gemaakt hebben en deze mooi hebben beschilderd. We bekijken daarna de formaties in de Roze vallei en de in tufsteen uitgehakte huizen. 
Je kunt inderdaad de rozig gekleurde rotsen zien. We maken een wandeling naar de hoger gelegen kathedraal, lopen door een mooi dal waar veel appelbomen te vinden zijn. Van deze appeltjes maakt men de bekende appelthee. Dan naar de kerk die van boven naar beneden werd uitgegraven, prachtig bewaard gebleven. Helaas zijn ook hier de schilderingen verdwenen, zoals in veel kleine kerkjes, die voorzien waren van prachtige fresco's. We kunnen deze kerkjes niet meer bewonderen want door de 
toeristen is veel schade aan de schilderingen ontstaan. In de rotsen zien we heel veel duiventillen die ook vaak aan de buitenzijde beschilderd zijn net als de bijenkorven die er waren voor de honing en de was voor de kaarsen. Dan vervolgen we de tocht naar Çavuşin, waar een compleet dorp in de rotsen is uitgehakt, we rijden langs een kerkhof, zoals er veel in Turkije te zien zijn. Het is een mix van Mohammedaanse en Christelijke graven. De Mohammedaanse graven zijn te herkennen aan een enkel opstaand steentje in de grond en de Christelijke graven hebben grafzerken met soms een kruis erop. Door naar Paşabagh waar je de feëen schoorstenen vind, die vaak 3 koppen hebben. Ook hier weer een mooie kerk en veel, heel veel stalletjes met toeristentroep als souvenirs, veel tapijten, kleding, 
sieraden en afbeeldingen van de rotsformaties. Het volgende doel is Avanos waar we naar de Rode Rivier lopen. Deze rivier voert heel veel rode klei aan waardoor een grote pottenbakkers industrie is ontstaan, Avanos is in heel Turkije bekend vanwege het mooie aardewerk. We gaan naar een grote pottenbakkerij en bekijken de producten die hier worden gemaakt. We zien een pottenbakker aan het werk en verschillende mensen die het keramiek beschilderen. Het meeste ziet er heel mooi uit maar is niet echt onze smaak, we 
bezwijken wel voor een simpele Turkse kookpot. Avanos is een leuke stad die er welvarend uitziet. Onze beide gastheren komen hier vandaan en zijn trots op hun woonplaats. We gaan in een soort pizzeria een Turkse pizza eten en natuurlijk is dit weer een familie adres. Het smaakt prima en daarna gaat de rit verder naar de zogenaamde kameel vallei, hier staat een grote formatie die aan een kameel doet denken. Ook zijn er rotsen die op zeeleeuwen lijken. Op naar de wijn van Cappadocië, er zijn overal in de valleien veel druivenstruiken te zien en er is een behoorlijke productie. We gaan naar een wijnkelder in Ürgüp om de wijn te 
proeven, smaakte redelijk maar de prijs was aan de hoge kant. We hebben nog steeds voorraad en kopen dus niks. Nog weer naar een mooi uitzichtpunt waar je heel goed de berg kunt zien die voor de vulkaanuitbarsting heeft gezorgd, Sahin verteld dat daar vanaf eind oktober wintersport wordt bedreven. Er staan wat kraampjes met gedroogde zuidvruchten waar we voor bezwijken en wat lekkers kopen. Dan de duivenvallei, hier zie je heel veel duiven die speciaal gevoerd worden om te zorgen dat ze hier blijven en de herinnering aan de vroegere functie van de duiven levend houden.
Weer een commercieel bezoek, nu naar het Onyx atelier waar de onyx wordt bewerkt tot siervoorwerpen. Ook verwerkt men hier veel minerale stenen in sieraden, w.o. de hier te vinden turkoois. Ingrid vindt een mooie zilveren armband, ze is binnenkort jarig, maar de rest bezwijkt niet. Nu naar het panorama punt. Hoog op de weg heb je een schitterend uitzicht op de diverse valleien. Hier zijn ook weer heel veel leuke souvenir stalletjes te vinden en het is er druk met toeristen. We zien heel veel Japanners, wat Zuid Amerikanen en horen ook wat Duits. Nederlanders zien we niet veel. Nadat we wat rond hebben gelopen rijden we via Uçhisar, met ook weer een dorp in de rotsen, terug naar de camping. Het zwembad wacht want het was een warme dag. Weer een bijzondere dag, dit keer weer heel andere dingen bekeken dan tijdens onze vorige bezoeken aan Cappadocië, leuk om dit met mensen te doen die uit deze omgeving komen en ons goed hebben voorgelicht. Tijdens de borrel komen ze weer langs, nu om af te rekenen en we drinken gezamenlijk nog een glas wijn, dat door Ugo wordt aangeboden. Na deze heftige dag, waarbij je echt niet alles kunt zien, maken we het ons makkelijk met het eten, wat hapjes, over van gisteren aangevuld met een stukje kaas, wat brood en een heerlijke tomaat uit de tuin van Ugo. 13 september, vrijdag
Al vroeg worden we weer gewekt door de ballonnen die elke morgen een vlucht maken
over Göreme, het is een prachtig gezicht hoe de gekleurde ballonnen over het landschap scheren. Het zijn er tientallen in allerlei verschillende kleuren. Als je door het dorp loopt verbaas je je over de grote hoeveelheid bureautjes die deze ballonvluchten aanbieden. Het plan was om vandaag met de bus naar Avanos te gaan voor de wekelijkse markt, maar het wordt weer erg warm vandaag en slenteren over de markt is dan niet zo'n goed idee. 
Morgen gaan we hier vertrekken en we willen het internet hier gebruiken om het verslag te publiceren, dus eerst weer achter de laptop. We hebben hier een geweldige week gehad, de omgeving is schitterend en het was prachtig weer. De grote gastvrijheid van de beide mannen heeft ook veel bijgedragen aan deze mooie week. Ze werken hard om van DILEK CAMPING iets moois te maken en wij wensen ze veel succes hiermee.Klik hier voor deel 5