31 augustus
Vandaag vertrekken we uit Istanboel, het waren leuke dagen, maar wel heel druk.
We nemen de ferry boot naar het Aziatische deel van de stad en rijden richting Sile. Ook hier zien we weer hoe geweldig groot deze stad is, aan deze kant volop nieuwe wijken en heel moderne gebouwen. Er loopt een goede snelweg naar Sile, die waarschijnlijk vrij nieuw is. Als we de stad uitrijden wordt het landschap mooi, veel beboste heuvels en mooie vergezichten. Bij Sile houdt deze mooie weg op en rijden we op een smalle, bochtige en slecht onderhouden weg. Overal langs de weg zie je kleine eethuisjes. Halverwege stoppen we even om bij te komen en er staan een aantal 
stalletjes waar we wat tomaten en brood kopen. Men is erg vriendelijk en ze willen weten waar we vandaan komen. Hollanda verstaan ze nog net maar verder is het onmogelijk een gesprek aan te gaan. We komen in Agva waar we al snel de camping Green Park vinden. Deze ligt aan de Zwarte Zee en het is alsof je terug gaat in de tijd. Er staan heel oude bungalow tenten en er zijn kleine houten keetjes die als vakantie onderkomen dienen. Heel primitieve douches en slecht sanitair. De zee is hier gevaarlijk om in te zwemmen, er is een heel sterke onderstroming. Het weer is beduidend 
minder warm, wat bewolkt en er waait een stevige wind, dus we hebben ook niet zo'n behoefte aan zwemmen. We gebruiken de mogelijkheid van het water hier om te wassen, wel nodig inmiddels. Er is hier goed internet dus DEEL 2 is gepubliceerd en we hebben onze e-mails weer kunnen checken. Op zo'n reis als dit is het prettig met elkaar te reizen, je kunt wat ervaringen uitwisselen en samen lachen om sommige situaties. Het is ook gezellig met het dagelijkse borreluurtje. Verder gaat ieder zijn eigen gang. 1 september
We gaan met Paul en Ingrid op de fiets naar Agva, even een flinke heuvel over en dan een vrij vlakke weg. Het is een leuk, echt Turks vissersdorp met overal kleine winkeltjes en restaurants. We doen wat inkopen en kopen vis voor vanavond. De vis is heel vers en wordt goed voor ons schoongemaakt. Men probeert ons uit te leggen hoe we het moeten bereiden en we knikken
maar van ja. Natuurlijk even een kopje thee en dan is het schrikken van de prijs. Nog geen 2 euro voor de consumpties, dat is iets anders dan de prijzen in Istanboel. Het weer wordt duidelijk anders, er waait een frisse wind, vooral aan het strand. We lezen wat en na het borreluurtje gaat Rob de grote vissen (makrelen) roken en Paul ontfermt zich over de kleine visjes, een soort sardines, die op de BBQ gaan. Nick maakt het vuur aan en de dames zorgen voor salades en sausjes. Alles smaakte heerlijk.Tegen de avond gaan bijna alle mensen van de camping weg, die brengen hier alleen het weekend door en wordt het stil. 2 september
Weg uit Agva, eerst even tanken en dan via een mooie weg door de heuvels richting Karasu, daar moet een leuke plek aan het strand zijn volgens het verslag van Minke. De
weg is prima en wij rijden door kleine dorpjes waar de mensen heel eenvoudig leven. We zien heel veel hazelnootstruiken en noten- en vijgenbomen, af en toe wordt de weg geblokkerd door koeien. Na Kandira is er af en toe een nieuw stuk autoweg klaar. We vinden al snel de bewuste plek en we worden hartelijk verwelkomd door een Duits sprekende Turk. Hij zegt ons dat we bij het vakantieparkje kunnen gaan staan. We kijken even en dan komt er een Frans sprekende man die uit Brussel afkomstig is en ook nog wat Nederlands spreekt. Hij zegt ook dat we binnen het park moeten gaan staan en wijst ons een mooie plek direct aan het strand. We worden door 
hem getrakteerd op stukken watermeloen. Het park is bijna verlaten, iedereen is terug naar huis. Hij vertrekt ook morgen weer naar België. Er is een kleine winkel, die nu ook bijna leeg is, maar waar elke morgen vers brood is. We mogen ook van het zwembad gebruik maken en blijven zolang we willen. Er is dag en nacht bewaking. Wat een vorstelijk onthaal. Op het strand staan parasols en ligbedden en we brengen er de middag door. Later komt de Duits sprekende Turk (Zorro) weer langs om zijn hele familie voor te stellen en vraagt het hemd van ons lijf. Hij vertrekt binnenkort naar Didima aan de Zuidkust en we worden uitgenodigd daar bij hem langs te komen. 3 september
We worden wakker met een stralend blauwe hemel, helaas kunnen we niet buiten ontbijten want het stikt hier van de wespen. In de loop van de ochtend installeren we ons op het strand, de temperatuur is heerlijk en er waait een lekker windje. In de loop van de dag komt Zorro weer een
kijkje nemen en benadrukt nogmaals dat we beslist langs moeten komen in Didima, morgen vertrekt hij en vandaag is hij ook weg. Vinden wij wel rustig, hoeven we niet alsmaar de uitnodiging voor de thee af te slaan We hebben hier perfect internet en kunnen skypen met Miki en Mas, leuk om elkaar zo uitgebreid te spreken. Tegen de avond nemen we duik in het zwembad, heerlijk, er zijn goeie douches bij dus we gaan schoon terug naar de campers. Het lijkt wel of we in een resort zitten, alleen het buffet ontbreekt. Laat in de avond merkte we dat onze koelkast hapert, dus de diepvries spullen overgeheveld naar de koelkasten van onze medereizigers, makkelijk zo'n reserve. Het is nu te donker voor Rob om te gaan sleutelen, morgen maar. 4 september
De afgelopen nacht heeft het behoorlijk geonweerd en hard geregend. Het ziet er niet goed uit voor komende dagen. Rob gaat eerst aan de koelkast beginnen en al snel is het euvel verholpen, het sproeiertje voor het gas is nu vervangen en hij werkt weer goed.
Gezien de weersverwachting voor de komende dagen besluiten we om hier te vertrekken. De rest van de Zwarte Zeekust laten we voor wat het is, de informatie die we hier krijgen over de wegen is niet rooskleurig en als het dan ook nog zo hard regent, trekt ons dat niet. Dus we gaan richting Sarkarya naar de 100, we nemen niet de tolweg maar blijven op de 100 rijden, een goeie weg, 4-baans en heel rustig. Alleen in de steden die we doorrijden zijn er veel stoplichten. Af en toe zijn er hevige buien en vaak moeten we door diep water rijden dat op de wegen blijft staan. We zien onderweg een prachtige regenboog, mooie diepe kleuren. Bij Düzce belanden we op grote hoogte in een zeer dichte mist. Gelukkig is de weg goed verlicht en als we weer gaan dalen lost de mist al snel op. Daarna naar Bolu waar een grote supermarkt is, de KIPA. Die vind je in veel grote steden en ze zijn goed gesorteerd. Ook is hier volop wijn en bier te koop. 
We eten wat in het restaurantje en gaan met nieuwe voorraad verder over een perfecte weg. Dan naar Gerede waar we de 750 opgaan. Al snel komt de camping Yayla Mocamp in zicht, hier hebben we ook gestaan in 2009 met de Kangeroo reis naar Syrië. Het is een motelcamping op 1500 m hoogte en het is er heel koud, slechts 12 graden. We worden heel vriendelijk ontvangen en na wat problemen met de elektra aansluiting kunnen we aan de borrel bij ons in de camper waar we net met z'n zessen inpassen. Voor de douche kunnen we van een motel kamer gebruik maken. Het is daar heerlijk warm, de CV brandt. Wat een overgang vandaag, dit slechte weer na al die mooie dagen met zon. De komende dagen blijft het wisselvallig en we willen morgen richting Ankara en daar naar een camping. Vanaf de camping kunnen we dan de stad bezoeken. Gereden 271 km
5 september
Het was inderdaad een zeer koude nacht en om 7 uur hebben we de kachel aangezet en was het snel behaaglijk. Na douche en ontbijt weer op pad. De 750 is een heel mooie weg,
gaat door een bergachtig landschap. Er is weinig verkeer en we passeren niet veel steden en dorpen. Bij vele van deze dorpen zien we karren met enorme hoeveelheden meloenen. Ook zijn er soms kalebassen in verschillende kleuren. Na zo'n 100 km komen we bij de rondweg van Ankara en gaan richting Konya. Een prachtige weg die door een droog en dor landschap gaat. Overal in dat landschap zie je mooie nieuwe wijken die allemaal veel ruimte hebben. 
Als we wat dichter langs zo'n wijk komen zien we dat het er behoorlijk luxe is, zwembaden, tennisbanen, veel groen en zelfs een golfbaan. We nemen de afslag Gölbaşi en zijn dan snel bij het Ulaşan hotel waar een mooie CP bij is. Het lijkt alsof we weer in een luxe resort zijn aangekomen. Een prachtig hotel met alles erop en eraan. Schitterend zwembad, aparte douche ruimtes en we kunnen van alles gebruik maken. Dat doen we dan ook, het water in het zwembad is koud, erg koud, maar op zo'n bedje in de zon is het goed uit te houden. Ons borreluurtje wordt steeds iets korter, vooral nu er zo'n koude wind is. Ook is het steeds vroeger donker. Tijdens het drankje bespreken we wat er de volgende dag wordt ondernomen. Morgen wordt dat dus Ankara. Gereden 143 km
6 september
Nog een frisse nacht, maar het slaapt heerlijk. Om ca. 9.30 uur worden we met het shuttle busje van het hotel naar Gölbaşi gebracht. Daar pakken we een dolmus busje naar Ankara.
Er is een 
zeer vriendelijke mijnheer, die goed Engels spreekt, die ons vertelt waar we het best uit kunnen stappen voor het mausoleum van Atatürk. Dan is het zo'n 10 minuten lopen naar het mooie park waar het mausoleum in ligt. In 1953 was het gereed en heeft men het stoffelijk overschot naar deze gedenkplaats gebracht. Het complex ziet er schitterend uit, door verschillende militaire eenheden wordt er de wacht gehouden. Ze staan er als standbeelden bij en elk uur is er wisseling van de wacht. Hij was zeer geliefd bij de Turkse bevolking want hij heeft zeer veel goeds voor het volk gedaan, de kerk van de staat gescheiden, vrouwenrecht, goed sociaal systeem, gezondheidszorg etc.In het museum zijn zeer veel persoonlijke attributen te vinden en ook veel foto's van zijn leven. 
We verlaten het park en gaan met een taxi naar het Museum van de Anatolische Beschavingen. Het is het indrukwekkendste museum van Turkije en ligt prachtig op een heuvel boven de stad. Hier heb je aan alle kanten mooi uitzicht op de stad. Op dit moment is men het museum aan het renoveren en er zijn slechts 2 van de 5 zalen voor publiek geopend. Gelukkig wel de zaal met pronkstukken van het Hettitische Rijk, van 1750 tot 2000 jaar voor Christus. Er zijn veel prachtige voorwerpen en sculptures te zien die bij opgravingen gevonden zijn. Dit Rijk was zeer uitgestrekt, een deel van Turkije, Syrie en Irak. Het bestond uit 12 koninkrijken, die door 1 vorst werden geregeerd. Dit grote Rijk stierf een plotselinge dood 
en rond 700 voor Christus was er geen spraken meer van de Hatti en men neemt aan dat ze deel zijn gaan uitmaken van het Assyrische Rijk. (bron De Trotter, Turkije). Daarna bekijken we de zaal met Romeinse en Griekse voorwerpen en de tuin waar veel mooie vazen staan. Na het museum lopen we richting De Bazaar, een drukte van belang. We beginnen in het textiel deel, veel kleding en stoffen. Er zijn veel winkels waar feestkleding te koop is, men houdt hier echt van glitter en glim, niet echt onze smaak. Tussendoor eten we een lekker broodje kebab, dat vaak geserveerd wordt met Ayran, een karnemelk drank. Dan naar de levensmiddelenmarkt, een belevenis. Veel fruit en groente, mooi opgetast, brood, gebak,vis, kaas en worst. Natuurlijk ook de vers vleesafdeling waar je echt alles van de 
dieren kunt kopen, van de schapenkoppen tot gerookte schapenpoten. We doen wat inkopen en genieten van de taferelen om ons heen. Het is opvallend dat het overal zo schoon is, je ruikt zelfs bij de vis niets. Langzaamaan gaan we richting het busstation en na even zoeken en met hulp van een politieagent, vinden we de bus naar Gölbaşi. Daar aangekomen nemen we een taxi naar ons plekje bij het hotel en gaan nog heerlijk even naar het zwembad. Geen spijt van ons bezoek aan Ankara, het is een bruisende stad, wel rustiger dan Istanboel. Er zijn mooie nieuwe wijken en veel zeer moderne gebouwen. Natuurlijk ook minder mooie wijken waar helaas het merendeel van de bevolking leeft. Er zijn grote Universiteiten, we hebben er tijdens de busreis veel gezien. Het was vandaag heerlijk weer, warmer en minder wind. Daarom konden we wat langer buiten zitten en tijdens de “dagsluiting” hebben we besloten morgen langs het grote zoutmeer Tuz Gölü naar Aksaray te gaan. 7 september
Na het afrekenen gaan we op zoek naar een benzinestation dat ook lucht heeft om de banden op spanning te brengen, nou dat viel niet mee. Er zijn heel veel stations en een groot deel zat vanochtend zonder diesel. We vonden er een en de tank werd weer gevuld, maar er was geen lucht. Na een aantal kilometers vonden we een station die ook een bandenservice had.
Eindelijk is de band weer hard. We rijden door uitgestrekte landerijen, voornamelijk graan, ook worden er langs de weg veel noten te koop aangeboden, waar we wat van kopen. Dan doemt het zoutmeer op, het is uit de verte net een gigantische ijsvlakte. De afmeting is 80 x 40 km en er komt geen eind aan. Halverwege is een parkeerplaats waar het zoutmuseum is. We zien daar de mensen over de zoutvlakte lopen alsof het ijs is. Vergeleken met 2009 zijn de wegen duidelijk verbetert, er wordt overal nog volop aan de weg gewerkt. Als we bij Aksaray aankomen zien we het motel waar ook de camping is. Het hotel ziet er prachtig uit maar de CP is een gribus, dus besluiten we door te rijden naar Göreme. In Nevşehir gaan we nog even naar de KIPA die in een mooi koopcentrum is gevestigd. Er zijn veel moderne modezaken, elektronica winkels en die grote supermarkt. Al snel rijden we het prachtige gebied van Cappadocië in. We zien de eerste kalkformaties. Het is een spectaculair gezicht. 
De camping die we hebben uitgekozen is camping Dilek, www.dilekcamping.com, een leuke kleine camping midden in Göreme. Dankzij het verslag van Simon en Minke Sas uit 2012 hebben we dit gevonden. We worden allerhartelijkst ontvangen door Sahin, een Turkse man die lang in België heeft gewoond en perfect Nederlands spreekt. De camping is heel eenvoudig, vrij primitief sanitair maar heel gezellig. We worden uitgenodigd voor de thee, dat een lekker glas wijn wordt en krijgen uitgebreid uitleg over de mogelijk heden om Cappadocië te verkennen. Er is een uitgebreide tour door het gebied, bezoek aan Hamam, Turkse volksdans avond, Derwish 
dansen demonstratie, ballonvlucht, paardrijden enz. Te veel om op te noemen. We besluiten vanavond hier wat te gaan eten en dat is een goeie keus. We nemen een soort stoofpotje dat in de oven wordt gebakken en bij het serveren wordt kapotgeslagen. Het smaakt lekker en we worden door de camping eigenaar en zijn partner uitgebreid voorgelicht. Het politieke systeem in Turkije wordt toegelicht en veel wordt ons duidelijker. We informeren naar de mogelijkheid om vanaf hier een excursie van twee dagen te maken naar de Nemruth Daği, het absolute hoogtepunt in Turkije. Het is met de camper een te lange tocht en het lijkt ons wel geweldig om dit toch te zien. Morgen worden we verder geïnformeerd. Gereden 292 km
Klik hier voor deel 4