Herfst 2008 Syrie/ Jordanie

 

Vrijdag 22 augustus 2008
We zijn er klaar voor. De camper is gepakt en gewassen. Morgen vertrekken we voor de reis naar Syrië en Jordanië.

Zaterdag 23 augustus 2008
Om een uur of negen vertrokken uit Hollandsche Rading. Saai, bewolkt weer!!!
We hadden al een camperplek uitgezocht in Duitsland, Wolfhagen, net voor Kassel. Deze plek stond als speciale camperplek van de maand in de Reisemobiel. Nou, daar worden wij nieuwsgierig van.
De eerste 360 km’s zitten erop als wij hier arriveren.
Een mooie locatie, vlak aan de rand van het dorp. Alleen, de pech dat het zaterdag is, alle winkels dicht. Het regent, dus ook alle terrasjes die er zijn, gesloten. Helaas.
Toch maar een rondje gelopen door het historische centrum, mooie gebouwen en vakwerkhuizen, allemaal met mooie planten versierd. Op een ander moment, met een beetje zon en wat mensen zal het er vast leuk zijn, nu een beetje droefgeestig!!
De Aldi was wel open, wij toch maar weer wat lekkers gekocht en terug naar de camperplek.Om een uur of vijf kwamen Peter en Mieke aan, kopje koffie en een glaasje.
Daarna een hapje eten gemaakt en op tijd naar bed.
Gereden 360 km, totaal 360 km

Zondag 24 augustus 2008
Ondanks de stortbuien, goed geslapen. Na een ontbijtje, om een uur of tien vertrokken.
Rond het middaguur aangekomen in Erfuhrt (aanrader van Edda). Als snel de camperplek gevonden, midden in de stad, een grote parkeerplaats. Eerst even een boterham en daarna richting de bezienswaardigheden.
  Het is een mooie, sfeervolle stad, veel leuke winkeltjes, terrassen en mooie huizen en gebouwen. De grote kerk bekeken, een ijsje , en wat brood gekocht en terug naar de parkeerplaats. Het is geen goeie plek om te overnachten, dus doorgereden naar Weimar.
Daar is een grote en goede camperplek, waar al heel wat campers stonden.
De zon scheen heerlijk, dus de stoelen naar buiten en een lekker drankje.
Na de stadswandeling in Erfuhrt ontbrak nu de moed om ook Weimar nog te bekijken. Hoewel daar wel eea te zien is, (Werelderfgoed!!) de volgende keer maar.
Wat gekookt en daarna konden we buiten nog koffie drinken. De temperatuur was duidelijk gestegen, gelukkig maar.
Gereden 226 km, totaal 589 km

Maandag 25 augustus 2008
Opnieuw regen. Inmiddels liep de parkeerplaats hier aardig vol met auto’s, dus een beetje opschieten om niet te worden ingesloten door de auto’s.
Richting Dresden,de stad die in februari 1945 plat is gebombardeerd. We zijn grotendeels binnendoor gereden. Dit is het voormalig Oost-Duitsland.
Er is niet veel meer van te zien. Ook hier welvaart, mooie huizen, veel bloemen en hier en daar nog een oude fabriek, die dan leeg staat. Om een uur of 12 aangekomen in Dresden, de camperplaats hier is net buiten de stad, bij een grote camperdealer die hier voorzieningen heeft gemaakt om campers te ontvangen.
Er zijn douches, WC’s, en eigenlijk alle voorzieningen die je ook op een camping aantreft.
De tram richting centrum is ongeveer 5 minuten lopen.
Na de lunch zijn we richting het centrum gegaan. Een “familie”kaart gekocht voor de tram, waar we 24 uur onbeperkt mee kunnen trammen, door heel Dresden. En dat voor 6 euro!!!!
De buitenwijken zien er mistroostig uit. Veel nieuwe flats, grote winkelcentra, lege ruimtes die misschien ooit nog worden volgebouwd.
Wat dichter naar het centrum zie je goed hoe de stad te lijden heeft gehad van de bombardementen in 1945.
Veel kale, lege plekken en ruines, maar ook wel veel herbouw.
Het centrum is mooi gerestaureerd, de paleizen en de kerken zijn weer exact herbouwd.
Veel pracht en praal, alles enorm groot en volop versierd in een barokke stijl. Maar niet echt een gezellig oud centrum. Het hart is eruit.
De rivier de Elbe stroomt dwars door de stad en er zijn veel leuke terrassen. Het was mooi weer, veel mensen op de been, vooral toeristen. Maar wij misten de kleine straatjes en steegjes waar het wat minder volmaakt was. Het is allemaal te mooi!!!!Aan het eind van de middag, de tram terug naar de camperplek.
We wilden een hapje eten in een restaurantje vlakbij de camping, maar dat is op maandag gesloten. Dus om een uur of 7 weer de tram en naar een adres dat we van de camperhandelaar hadden gekregen.
Brauhaus Watzke, een groot oud gebouw, waar de brouwerij is. Daarnaast restaurant, een biergarten aan de Elbe. Wij hebben heerlijk op het terras aan de Elbe gezeten en lekker gegeten. De tram weer terug en lekker naar bed.
Gereden 207 km, totaal 796 km

Dinsdag 26 augustus 2008
Vandaag richting Tsjechië. Een mooie rit, grotendeels langs de Elbe. Dit is een toeristische streek, volop leuke hotels en pensions. Alles ziet er erg mooi uit, en het was ook nog druk.
Al snel bij de grens, daar een vignet gekocht en geld gewisseld.
Richting Dečin en Novi Bor, weer een adres van Edda, hier zijn vele glaskunstenaars aan het werk.  Er is een school voor glasblazers.
We hebben er wat rondgelopen en slechts één atelier gevonden, er waren wel veel winkels met fabrieks glaswerk. Eerlijk gezegd ontbrak ons de moed om het hele stadje door te lopen op zoek naar meerdere ateliers.
Ook omdat we nog verder wilden en het inmiddels wel aardig warm was hebben we Novi Bor gelaten voor wat het was. Ook Novi Bor viel een beetje tegen, grauw en onverzorgd. Wat we hier onderweg aan dorpjes tegenkomen is vaak grotendeels verlaten en ziet er niet aantrekkelijk uit. We denken dat hier weinig werkgelegenheid is, waardoor de mensen vertrekken en elders werk zoeken.
Na een mooie rit door Tsjechië, er is hier nog heel veel ruimte en rust in prachtige natuur, hebben we een camping gevonden in Melnitz, zo’n 40 km boven Praag.
Goeie camping, mooi sanitair, rustig.
Hapje eten gemaakt en daarna een potje geklaverjast met zijn viertjes.
Gereden 176 km, totaal 972 km

Woensdag 27 augustus 2008
Na ons ontbijtje weer verder.
Via Praag, drukke rondweg, door richting de camping waar we de groep gaan ontmoeten van de reis. Al gauw gevonden, een mooie omgeving, aardige camping, met, helaas wat minder aardige (Nederlandse) eigenaar.
Niet echt een hartelijke ontvangst!!!! 
Gelukkig waren de mensen die al aangekomen waren wel leuk. Het weer is erg mooi, we staan rond een zwembadje, waar we al gauw een duik in hebben genomen.
Er ontstonden al gauw wat gesprekken met onze medereizigers en werden al wat reiservaringen uitgewisseld.
Morgen zal de groep compleet zijn en horen we hoe alles verder gaat.
Er is hier mogelijkheid om te internetten, dus we gaan dit verslag publiceren.
Gereden 174 km, totaal 1146 km

Donderdag 28 augustus 2008
Vandaag was de groep compleet en hebben we eerste breefing gehad. Dorus en Marja zijn de reisleiders, geassisteerd door Ton en Carla. 
Het lijkt ons een gezellige groep, wel allemaal verschillende mensen, voor ieder wel aansluiting denken wij.
De tijd zal het leren!!!!
S’Avonds zijn we gaan internetten en hebben het eerste stuk van het verslag gepubliceerd.
Ook ging het goed om via skype te bellen.

Vrijdag 29 augustus 2008
Vandaag de eerste excursie dag. We werden om ongeveer half tien opgehaald door de bus en op weg naar een kristalfabriek.
De chauffeur had wat moeite de juiste locatie te vinden, maar uiteindelijk zijn we toch aangekomen bij de fabriek.
Voor ons gevoel werd daar nog op middeleeuwse manie gewerkt. Een oud, half vervallen gebouw met weinig voorzieningen, de mannen staan op een soort plateau, wwar grote vuren in ovens branden. Daar gaat het ruwe materiaal in en met een pijp wordt een geblazen, dan gaat het materiaal in een soort mal en wordt de juiste vorm gemaakt.
Daarna wordt het na de ovens gebracht waar het verdere proces, de kleur en afkoeling, plaats vindt.
Dan naar de slijperij waar het voorwerp wordt gegraveerd.
Een zeer bewerkelijk proces en het lijkt ons erg ongezond werk.
Natuurlijk daarna naar de verkoop expositie, waar het eindresultaat te koop is.
Niet echt om hebberig van te worden, protserig en veel glim. Daarna weer terug in de bus, naar het lunchadres in Humpolec, niet ver van de camping. Mooi restaurant waar we lekker hebben gegeten, er was een heel speenvarken voor de groep, met vooraf wat zalm en een lekker toetje.
Om een uur of half vier weer terug op de camping waar we konden uitbuiken.
Onderweg hebben we een indruk gekregen van het Tsjechische platteland. Weinig bebouwing, de dorpjes die we doorreden zagen er armoedig uit. Ook vonden we mensen niet echt vrolijk. Luxe is ver te zoeken. De wegen zijn vaak in slechte staat. We denken dan wel dat we in Nederland nog niet zo slecht af zijn!!!!

Week 2

Zaterdag 30 augustus 2008
Vertrek van de camping in Recice, deze wordt door Nederlanders beheerd. Jammer dat deze mensen er niet wat meer aan doen, b.v. een welkomsdrankje of af en toe een vriendelijk praatje.
Er stond niemand op de camping, maar er werd strikt aan de plaatsbepaling gedaan, zodat sommige van ons het kampement moesten opbreken op elders te gaan staan. Het zou allemaal wat soepeler kunnen en dat zou de sfeer op de camping ten goede komen. Het was nu echt voor ons gevoel nog het ijzeren regime!!!! Jammer want het is een mooie locatie.
Via wat inkopen bij de Lidl (ja hoor!!!) in Humpolec op weg naar Slowakije.
De autoweg was slecht, erg hobbelig, zo’n oude betonweg.
Aan de grens bij Slowakije weer een vignet gekocht
De wegen in Slowakije waren beter en het landschap en de huizen toonden wat vriendelijker. Aan de grens bij Hongarije weer een vignet gekocht, ook hier een goede en vooral rustige weg. Al snel de camping in Tata gevonden. Zelf wat gekookt.
Vandaag 400 km gereden, een lange rit ook omdat je niet zo hard kunt rijden.
Totaal 1546 km

Zondag 31 augustus 2008

Vandaag via Budapest, Szeged richting Roemenië.
Het was erg hectisch aan de grens. Natuurlijk weer een vignet kopen en geld gewisseld.
Er stonden veel mensen die perse onze ruit wilden wassen. Een weigering werd niet geaccepteerd!!!!
Rob had het aan de stok met een man, die dreigde de politie te bellen als we niet zouden betalen, Rob pakte de telefoon en zei dat hij zelf de politie wel zou bellen, waarop de man zijn broek liet zakken!!!!! Maar hij was wel snel verdwenen.
De wegen in Roemenië zijn erg slecht. Veel diepe gaten in het asfalt en diepe putten langs de zijkant van de weg.
Ook wordt er chaotisch gereden, overal wordt ingehaald en snelheidslimieten overtreden.
Veel opbrekingen met het nodige oponthoud. Vooral het laatste stuk naar de camping in Lipova, door het dorp was heel slecht.Vandaag is Daan jarig, dus even een telefoontje.
Nog gezellig wat bij elkaar gezeten en de reiservaringen uitgewisseld.
Vandaag weer een lange rit gereden, 380 km. totaal 1931 km


Maandag 1 september 2008
Een onrustige nacht op de camping in Lipova, veel auto’s die af en aan reden.
Op tijd vertrokken richting Sibiu. Een tussenstop gemaakt in Hunedoara, waar een prachtig kasteel ligt uit de 14e eeuw. Zeker de omweg waard. Het kostte wat moeite om het te vinden.
We hebben het met een aantal mensen bekeken, een broodje gegeten en weer verder.
In de nabije omgeving zijn de restanten te vinden van wat eens een bloeiende industrie moet zijn geweest. Veel metaalfabrieken waar nu nog alleen de skeletten van over zijn. Alle troep blijft liggen en tussendoor werken en wonen de mensen. Moet een ongezonde omgeving zijn.
We zijn door veel dorpen gereden, voornamelijk lintbebouwing. De huizen staan vlak langs de weg, er is alleen een goot. Veel hebben een zitje voor de poortdeur en zitten daar lekker naar de voorbij rijdende auto’s te kijken. In sommige dorpen kun je langs de weg fruit, aardappels, uien of knoflook kopen. De huizen zien er armoedig uit en op de erven ligt vaak veel troep.
Het rijden is geen pretje, men rijdt hard en onvoorzichtig. Er zijn om de haverklap opbrekingen, die voor veel vertraging zorgen. Soms tussendoor nog een kar met een paard ervoor, volgeladen met hooi.

De grotere steden die we door rijden zijn druk en geven een goed beeld van het verleden.
Alles is in slechte staat. Deze mensen hebben nog veel in te halen. Om een uur of 5 gearriveerd op de camping bij Sibiu, die snel was gevonden. 
Na weer het gezamelijke drankje, een hapje eten gemaakt.
Het is gelukkig niet zo dat er steeds een groepskring wordt gevormd. De noodzakelijke aanwijzingen staan op een bord en ieder heeft zijn eigen verantwoording voor de reis, je bent vrij om een andere route te volgen en je kunt zelf kiezen of je met iemand wilt oprijden.
Wij doen dat meestal met Peter en Mieke, maar vandaag ontmoeten we geregeld andere campers op de route, waar je dan een poosje mee oprijdt en waar we nu het kasteel onderweg mee hebben bezocht.
Gereden 299 km, Totaal 2230 km.

Dinsdag 2 september 2008
Vanochtend stonden om 9 uur de taxi’s klaar om ons naar Sibiu (Hermannsstadt) te brengen.
Na een heftige rit, de chauffeur was een soort kamikaze piloot, kwamen we in Sibiu aan.
 Het is een prachtige stad, voormalig Duits, door de emigranten uit de Moezel en Nieder Rhein. Het waren 7 gemeenten die samen de stad vormden. Ook waren er verschillende godsdiensten, die erg goed samengingen. We hadden een goede gids, Richard, die veel kon vertellen over de vroegere stad. In 2007 was de stad, samen met Luxemburg, culturele hoofdstad van Europa. Daarvoor is het oude centrum helemaal opgeknapt. Het zag er prachtig uit met de grandeur van de stad die het ooit geweest moet zijn. De oudere wijken zijn nog als vroeger, waardoor je het verschil goed kon zien.
Een christelijke en een orthodoxe kerk bezocht. Beiden hun eigen schoonheid.
Een leuke stadswandeling gemaakt en met de groep gelunched in een Roemeens restaurant.
Een soepje, gevulde koolrolletjes en een griesmeelachtig toetje. De echte Roemeense keuken.
Leuk om een keer mee te maken, maar niet echt onze smaak. Een beetje zwaar!!!
Daarna was ieder vrij en om en uur of vijf de taxi terug naar de camping. Een leuke dag en ook nog heerlijk weer!!!!

Woensdag 3 september 2008
Vertrek uit Sibiu, via Brasov een grote en erg drukke stad. Redelijk modern voor Roemeense begrippen. Vlakbij Brasov ligt een vakantie gebied waar s’winters wordt geskied.
Nu ook aardig bezet met toeristen. Overal leuke hotels en pensions. Vergeleken met de rest van Roemenië is hier wat luxe. Het lijkt een beetje op de vijftiger jaren in Nederland. Alles een beetje kneuterig!!!! Verder was het een lange rit met veel opbrekingen onderweg. Slechte staat van de wegen en in de dorpen diepe putten waar je erg voor moet oppassen. Nog steeds een droefgeestige indruk van de mensen die we onderweg zien. Er wordt niet gezwaaid of gelachen. Alles is erg ontoegankelijk. We hebben ongeveer 50 km voor Boekarest een andere weg genomen dan in de reisbeschrijving was aangegeven. Ook langs deze weg dezelfde misère!!! Op een van die slechte wegen onze wieldop verloren. Rond 6 uur kamen we op de camping aan de rand van Boekarest aan. Overal op de camping zijn kleine huisjes die worden verhuurd, er wordt druk gebruik van gemaakt. We zien eigenlijk geen kampeerders of toeristen op deze campings. De meesten gasten van de huisjes vertrekken s’ochtends vroeg, waarschijnlijk om te gaan werken.
Altijd wel even een gezellig samenzijn met een drankje en een snackje voordat iedereen zijn potje gaat koken.
Ook leuk om de ervaringen van de anderen te horen.
Gereden 334 km, totaal 2564 km

Donderdag 4 september 2008
Om een uur of negen van de camping vertrokken. Cor, een van onze medereizigers, had van Google afdrukken gemaakt van de weg die we het best konden rijden om Boekarest uit te komen. Dat heeft wel gewerkt, het is een erg drukke en chaotische stad, met weinig bewegwijzering. Uiteindelijk waren we binnen een uur uit de stad, en dat heet snel!!!!
Daarna op naar Bulgarije. Bij de grens weer een vignet gekocht en direct in een heel ander land. Betere wegen en nauwelijks bebouwing langs de weg.
Nog wel heel veel terug te zien van het communisme. De steden die we passeerden hebben veel grote grijze flats, allemaal eentonig. Geen groen eromheen en veel oude en verlaten fabrieksgebouwen. Maar wel mensen die wat vrolijker lijken en geregeld naar ons zwaaien. Opvallend ook dat hier geen troep ligt op de parkeerplaatsen.
Via een mooi landschap zijn we uiteindelijk in Drjanova aangekomen, een bergdorp met een camping. Die zijn hier dun gezaaid.
Een simpele camping met ook hier weer kleine hutjes waar de mensen in verblijven, of ze hier vakantie houden of hierin wonen(wat onwaarschijnlijk lijkt vanwege de afmetingen) is ons niet duidelijk.
Gereden 227 km, totaal 2791 km


Vrijdag 5 september 2008
Vanaf de camping via Garbrovo de bergpas gereden. Een mooie route met hier en daar wel slechte wegen. Met name de weg tussen Galabovo (kerncentrales) en Harmanli was schrikbarend slecht. Middeleeuwse situatie, diepe kuilen, onbestraat of kinderkopjes die schots en scheef op de weg lagen. En dat zo’n 25 kilometer lang. Op een gegeven ogenblijk dachten we echt dat we verkeerd waren gereden zo’n bar slecht karrepad, maar bleek toch echt de E 85 (vignet verplicht!!!) te zijn.
Veel karren met een paard ervoor, vol hooi of takkenbossen. Schilderachtige plaatjes van oude mensen die bv. een heel bed, oud en verroest vervoeren op een oude fiets.
Wat zijn we toch verwend in ons Nederland!!!
Bij de grens met Turkije was het weer even hectisch. Men is daar de boel kompleet aan het renoveren, in de toekomst wordt alles elektronisch en dan zal het binnenkomen in Turkije wel wat vlotter gaan verlopen. Het is nu een groot braakliggend terrein met wat houten hutjes waar allerlei formulieren getoond moeten worden.
Iedereen reed natuurlijk toch weer verkeerd en moesten draaien om de juiste papieren te hebben.
Uiteindelijk toch binnen 1 uur de grens over. Het was er ook erg heet en er is nauwelijks schaduw. Wel veel vrolijke Turken, ook de beambte’s!!!
Al met al een snelle rit, om een uur of 2 op de camping Omur bij Edirne, wat ons een leuke stad lijkt.
Morgen gaan we hier op excursie.
Op de camping is een zwembad, waar we met deze hoge temperatuur van ongeveer 35 graden lekker gebruik van hebben gemaakt.
Nog tot laat in de avond buiten kunnen zitten. We hebben weer een beetje geklaverjast met Peter en Mieke.
Gereden 264 km, totaal 3055 km

Week 3

Zaterdag 6 september 2008
Vandaag om half tien stond het busje klaar voor de excursie naar Edirne. Het begon met de bezichtiging van de Selimiye Moskee, een prachtige moskee, schitterend gerestaureerd en onderhouden. We hadden een hele leuke gids, die echt enthousiast over zijn stad kon vertellen. Na een tocht door de stad, waarbij we verschillende belangwekkende gebouwen hebben gezien, zijn we naar het Sultan Bayezid II Health Museum gegaan. Het is in 1488 gebouwd en was voor die tijd een zeer vooruitstrevend ziekenhuis voor geestelijk gehandicapten. Licht en geluidstherapie, geurtherapie, handwerk mogelijkheden etc.
Er was een opleidingsinstituut voor de artsen bij, alles is nu nog te zien, men noemt het The Living Museum en het ziet er erg mooi uit. Het heeft zelfs in 2004 een prijs gekregen voor het museum van het jaar in Europa. Ook de architectuur van de gebouwen is geweldig.
We hebben gelunched aan de rivier, en daarna zijn we nog naar een oud station geweest van de Oriental Express. Daar stond nog een oud treinstel en dat was zeker voor de mannen onder ons een bezienswaardigheid. Ze blijven het leuk vinden om met treintjes te spelen!!!! Terug naar het centrum hadden we een uurtje om zelfstandig te bazaar in te gaan.Leuk om even te doen, maar gezien de hoge temperatuur waren we blij snel weer in het airco busje terug te rijden naar de camping.
We konden nog even zwemmen en ons vast voorbereiden op de rit van morgen naar Istanbul.
We staan daar drie dagen zonder voorzieningen dus de watertanks moeten vol en de WC’s leeg!!! Ook gaat iedereen nog even haren wassen en een klein wasje doen.
Wat gegeten en nu het verslag aan het bijwerken. Hopelijk kunnen we in Istanbul internetten en dit weer publiceren.

Zondag 7 september 2008
Vandaag vertrokken uit Edirne. Op zich een goede camping, maar helaas, met een hele vervelende beheerster!!!
Iedereen had een beetje de pest in over het feit dat ze 5 euro extra vroeg per persoon voor
het zwembad. Ze was constant aan het mopperen over van alles en nog wat.
Piet en Willemien hebben vandaag afgehaakt, Piet heeft last van apneu en durft het niet te riskeren om de reis verder te maken. Vandaag gaat hij naar de dokter voor een verklaring i.v.m. de annuleringsverzekering en ze gaan via Griekenland terug.
Goede rit via de D 100, onderweg heel veel textielfabrieken gezien, een welvarende streek. Bij Istanbul werd het erg druk, hoewel het vandaag zondag is zijn er veel mensen op pad.
Hier is natuurlijk de vrijdag de echte “zon”dag voor de Turken. Er werd b.v. ook aan de weg gewerkt, maar de winkels en fabrieken waren gesloten.
Via de goede reisbeschrijving van Kangeroo kwamen we aan op een parking bij de Galatabrug. Een plek met een geweldig uitzicht. We keken over het water van de Gouden Hoorn en direct op de bekende brug (het verhaal van Geert Mak!!!)
Je ziet daar de mensen staan vissen en onder de brug zijn allemaal restaurantjes.
Om aan de overkant van de weg te komen is er een onderdoorgang, het lijkt de koopgoot in Rotterdam wel, allemaal kooplui met een uiteenlopend aanbod. Van schoenen tot batterijen.
Direct achter ons is een grootplein met een prachtige moskee. Op het plein staat nu een tent opgesteld waar de mensen s’avonds na zonsondergang (ramadan) komen eten.
We zijn naar het restaurant gegaan direct aan de parkeerplaats grenzend waar een speciaal ramadan menu geserveerd werd. Het restaurant is op de bovenste verdieping en je hebt vanaf de terrassen een mooi uitzicht op de stad. Het is een nieuw gebouw dat gebouwd is op de resten van een middeleeuwse vrouwengevangenis. We kregen van een Turk die goed Nederlands spreekt een rondleiding door een gedeelte dat nog over was van die gevangenis. Ook een beetje eigenbelang want op de verschillende verdiepingen zijn mooie juwelierszaken waar hij de manager van is. Hij bood dan ook direct aan om de rest van de groep de volgende dag een rondleiding te geven en uitleg over de gevangenis en de diverse juweliers shops.
We waren met een groep van 10 man en het eten was overweldigend!!!! Echt de totale Turkse keuken, heerlijk eten, en heel erg veel.
Alleen geen alcohol, nou dat is wel eens goed want er gaat heel wat door in de groep.
Gereden 235 km, totaal 3290 km

Maandag 8 september 2008
Vandaag een excursiedag, de bus met de gids (Nederlands sprekend) waren er om 8.45 uur.
Als eerste een rondrit langs de oude stadsmuren, daarna een bezoek aan de Chorakerk
Een prachtige oude kerk waarvan men niet weet hoe oud hij is. Wel weet men dat aan het eind van de 13e eeuw de kerk is gerestaureerd is en toen de prachtige fresco’s en mozaïeken zijn aangebracht. Het is een uitbeelding als in een stripverhaal over het leven van Jezus Christus.
Werkelijk een prachtig monument.
Daarna weer een stukje rijden door de stad en dan krijg je een goed beeld van deze hectische stad, met zijn 15 miljoen inwoners. De gids had steeds een leuk verhaal over de dingen die wij passeerden. Even een stop voor een kopje koffie en daarna met een korte wandeling naar het restaurant in het Topkapi paleis. Echt zo’n toeristen eetschuur!!!! Veel groepen die in korte tijd de hap naar binnen moeten werken want na een uur staan de volgende weer klaar.
Na de lunch bezichtiging van het Topkapi paleis. De bouw van dit geweldige complex is gestart in 1459 door sultan Mehmet II. Het is gebouwd op de vroegere Griekse Acropolis. Het is door verschillende sultans bewoond, die elk weer een paleis of een deel toevoegde.
Er zijn mooie pleinen en tuinen omzoomd door de museumzalen. Heel veel moois te zien en we hebben er een tijd vrij rond kunnen lopen. De gids had wat algemene informatie gegeven maar het is dan prettig dat je op je eigen houtje kunt rondkijken.
Om een uur of drie weer naar de bus en op naar de Blauwe Moskee. Daar weer volop uitleg en alle prachtige tegeltableaus en schilderingen bekeken. Het is daar ook een rustplek en ontmoetingscentrum voor de Turken. Je kunt rustig in een hoekje gaan zitten dutten en de toeristenmeute aan je voorbij laten gaan.
We worden zo langzaamaan hele deskundigen op het gebied van moskeeën!!!!
Terug naar de campers en lekker de stoelen buiten en een drankje. Een deel van ons ging naar de gevangenis om de juwelen te bekijken en te kopen.
Een aantal heeft iets moois aangeschaft.
S’Avonds wilden we met een groepje eten onder de bekende brug, er zijn veel visrestaurantjes.
Net voor we weg wilden kwam de beheerder(Juwelierszaken) ons vertellen dat we van deze parking naar een andere moeten verhuizen i.v.m. met geplande bouwwerkzaamheden op het terrein. De plek ligt er vlak bij, maar niet meer direct aan het water. Een deel van ons is daar alvast gaan staan omdat morgen om 7 uur de parking leeg moet zijn. Een aantal had al wat gedronken en je mag niet met alcohol op rijden in Turkije. Dus blijven we staan tot morgenochtend. Op naar de restaurantjes onder de brug. Een en al stoupiers die je in hun restaurant willen hebben. Als ze merken dat de Nederlander bent spreken ze ook Nederlands!!!!
Uiteindelijk op aanraden van Wouter en Hannie iets gevonden. Viel wat tegen. Het eten was wel lekker, maar de prijs ook, niet in verhouding. Maar ja wat wil je, op een van de meest bekende plekken in Istanbul.
Bij terugkomst bij de campers nog een afzakkertje en daarna slapen.


Dinsdag 9 september 2008
Al vroeg uit de veren vanwege de verplaatsing. We zijn so wie so vroeg wakker want om half vijf begint de muzzin van de toren op te roepen tot gebed!!!! Zelfs de oordoppen zijn dan niet afdoende. Er was vandaag een mogelijkheid tot een facultatieve excursie, bezoek aan de Ayasofia en een boottocht over de Bosporus met een lunch. Wij wilden nog graag op eigen houtje een aantal dingen gaan zien en zijn niet meegegaan.
Na een ontbijtje, de nachtwaker zorgt voor vers brood, zijn we als eerste de Moskee op het plein voor de Galata brug gaan bekijken. Wat minder groot en protserig dan de Blauwe Moskee, een schitterend gebouw!!! Hieraan grenst de Egyptische Bazaar waar werkelijk van alles te koop is. Het eerste deel, direct bij de Moskee is wat toeristisch maar verder werd het echt leuk. Allemaal kleine ateliertjes, waar van alles te koop is. Hier loopt de gewone man zijn inkopen te doen Je wordt nergens lastig gevallen en er wordt niet gebedeld !!! Wat kruiden gekocht en terug naar de camper de spullen wegbrengen. Op het grote plein van de moskee is een restaurant Hamdi (Trottergids!!) waar we gelunched hebben, erg lekker, de helft van de prijs van het visrestaurant. We ontmoeten daar een Nederlands echtpaar die vaak in Instanbul komen omdat hun dochter er woont. Leuk gekletst.
Weer door, nu met de tram naar de Ayasofia, een van de belangwekkendste monumenten van de stad. De kerk werd in 537 ingewijd is een aantal keren verwoest en weer opgebouwd. In 1435 werd het een moskee en de Byzantijnse mozaïeken werden met kalk bedekt.
In 1935 werd het door Atatürk veranderd in het huidige museum. Al vele jaren staat het middelgedeelte in de steigers waardoor de gigantische kroonluchter (3,5 Ton) niet te zien is.
Een mooi gebouw van binnen maar de buitenkant is erg lelijk. Daarna zijn we naar de Basilica-Cisterne gegaan. Een gigantisch ondergronds watervat van 80.000 m3 , gevoed door een aquaduct. Het werd door keizer Constantijn gebouwd en in 542 gerestaureerd. Na de val van Constantinopel werd het watervat vergeten en in 1545 herontdekt en gebruikt om het Topkapi paleis van water te voorzien. In 1994 werden diverse platforms aangebracht waardoor je er nu door kunt lopen en waar ook muziekvoorstellingen worden gegeven. Er speelde klassieke muziek en het was een heel bijzonder sfeertje. Indrukwekkend met de vele pilaren en de prachtige akoestiek.
Het is dan heel gek als je weer boven komt en aan de andere kant van de straat weer omhoog komt.Terug naar de tram gewandeld en weer naar onze stek. Onderweg een verfrissing op een terrasje en daarna gezellig geborreld en gesnacked en de troep omgeruimd om morgen te vertrekken.


Woensdag 10 september 2008
Vanochtend op tijd uit Istanbul vertrokken. Het was een geweldige ervaring, totaal andere sfeer dan wij in de delen van Turkije hebben ervaren. Het is een westerse stad, modern, druk maar bijzonder sfeervol. Er zijn veel universiteiten waardoor de bevolking erg jong is. Om nu, tijdens de ramadan hier te zijn was ook een ervaring, niet iedereen vast, maar na half acht roept de muzzin dat er gegeten kan worden en zie je ze overal aanvallen!!!!
Het is even hectisch om Istanbul te verlaten, maar het ging goed. De beschrijving in ons reisboek zijn over het algemeen goed. Onderweg de eerste regenbuien gehad. Om een uur of 2 waren we op de camping onder Gerede, op een hoogte van 1500 meter. Dat was goed te merken het werd fris!!! Nog even naar Ria gebeld om te feliciteren met haar verjaardag. s’Avonds een diner dat door de familie, die de camping beheert was klaargemaakt, erg lekker!!! Erg gelachen met Marja, een van de reisleiders, een echte Utrechtse, vol humor.
Toen we naar bed gingen was het buiten 9 graden, wel iets anders dan de avond ervoor, in Istanbul was het 25 graden!!!
Gereden 370 km, totaal 3660 km


Donderdag 11 september 2008
Op tijd vertrokken vanochtend, een lange rit voor de boeg. Iedereen was rond 8 uur weg.
Het eerste deel was een prachtige rit, bergen en bossen, alles nog erg groen. Voor Ankara werd het al kaler en was het landschap niet zo mooi. Er is een goede rondweg rond Ankara die erg rustig is. Overal zie je nieuwbouwwijken langs de weg. Zeer modern van vormgeving. Het enige dat we niet konden vinden was een grote supermarkt. We wilden er ook niet de weg voor af gaan en hoopten dat we er nog wel een zouden tegenkomen.
Net onder Ankara de weg naar Kirsehir, een verschrikking, hadden we beter niet kunnen nemen!!! Er wordt volop gewerkt aan een 4-baansweg maar nu waren er hele stukken zonder asfalt, met grit erop in het gunstigste geval. Kilometers zand en stof.
Voorbij Mucur, naar Nevishir werd het beter. Nog steeds geen super gevonden. Om 15.30 uur gearriveerd op camping Kaya in Gorême, waar we vorig jaar ook zijn geweest.
De beheerder Yassar heette ons weer van harte welkom. Het is een erg aardige man.
We staan op een mooie plek en overzien de kloof.
Om 6 uur was er een breefing over de komende dagen. Morgen is er een excursie met diverse wandelingen naar de meest belangwekkende plekken hier in de buurt, gelukkig hebben we niet alles al gezien.
Er is ook een lunch en in de namiddag kunnen we inkopen doen, wat een service!!!
Overmorgen staat er een ballonvaart op het programma (facultief). Wij gaan mee en doen later verslag hiervan. Daarna weer een wandeling, nu door de kloof. Dat hebben we vorig jaar ook gedaan, maar het was zo prachtig dat we dat graag nog een keer doen.
Een hapje spaghetti gemaakt (lekker hoor Miki, uit dat pak) en nu het verslag aan het bijwerken. Ik probeer nog de foto’s erbij te zoeken, dan kunnen we morgen publiceren.
Gereden 425 km, totaal 4085 km

Week 4

Zaterdag 13 september 2008
Gisteren het verslag t/m 11 september gepubliceerd, helaas zijn we gestopt met foto’s toe te voegen. Het is erg lastig en kost heel veel tijd. Er moet een eenvoudiger manier zijn, maar daar zijn we nog niet achter. We zullen t.z.t. de foto’s in het webalbum plaatsen zodat jullie toch wat beelden bij het verhaal hebben.

Gisteren hebben we een excursie gehad door dit gebied van Cappadocië. Om 9 uur stond het busje klaar en zijn we gestart in Goreme, het dorp waar ook de camping ligt. Onze gids is vandaag Yassar, de beheerder van de camping die erg veel weet over deze streek. Daarbij is het een erg aardige en vrolijke man, vol grapjes.
Cappadocië is een vulkanisch gebied van 4000 km2, dat ongeveer 30 miljoen jaar geleden is ontstaan. In de 4e eeuw vestigden zich hier christelijke kluizenaars die gevolgd werden door families en de bijbehorende veestapels. Zo zijn er leefgemeenschappen ontstaan die huizen maakten in de rotsformaties van vulkanisch gesteente. Tevens zijn er vele christelijke kerken gebouwd, vaak voorzien van mooie beschilderingen.

Men maakte veel gebruik van duiven om boodschappen te versturen, om te eten en de mest voor de bewerking van het land. Hiervan zie je veel duiventillen die in de rotsen zijn uitgehouwen.
We maakten verschillende foto stops en zijn daarna doorgereden naar Derinkuyu, waar een ondergrondse stad was.
Deze werden gebruikt in geval van gevaar en men had een ingenieus systeem ontwikkeld om hier te kunnen wonen. In de zomer is het er koel en s’winters, als hier vaak sneeuw ligt, is het warmer dan buiten. Zo’n constante temperatuur van 15 graden. Goede luchtcirculatie en afsluitmogelijkheden als de vijand kwam.
Deze stad is in 1963 herontdekt en er zijn 8 verdiepingen opengesteld voor het publiek.
Het is een heel geklauter, de trappen zijn smal en de plafonds laag zodat je vaak gebukt moet lopen. Erg interessant om dit te zien. Vorig jaar waren we al in een kleine ondergrondse stad maar deze was veel groter.
Daarna de bus weer in en op naar de Soganli vallei waar en totaal ander landschap is. In plaats van de spitse formaties vindt je hier tafelbergachtige hoogtes met in de rotsen uitgehouwen huizen die nog erg lang bewoond zijn geweest.
Nu dienen deze ruimtes als opslag voor de oogst en stallen voor het vee. Sommige worden nog ten dele bewoond en men heeft er dan vaak een stuk aangebouwd.
Een mooie rondrit door de vallei die uitkwam bij ons restaurant voor de lunch.
Na de lunch een wandeling in de vallei naar de restanten van de kerkjes die in de rotsen zijn uitgehouwen. Deze zijn ontstaan in de 4e eeuw en voorzien van muurschilderingen. In de 11e eeuw zijn opnieuw fresco’s aangebracht over de oude schilderingen. Van beide kun je de restanten zien.
Dan is die Yassar goud waard. Hij weet er veel van en kan boeiend vertellen.
De 2e helft van de wandeling ging hoog door de vallei langs diverse oude rotswoningen en kerken.
Daarna weer in de bus en na een lange rit kwamen we in Ůrgüp, waar we wat boodschappen konden doen. Om een uur of zes terug op de camping na een lange, maar boeiende dag.
Dan een plonsje in het zwembad, een lekkere douche (uitstekend sanitair voor een Turkse camping!!). Wij zijn ons verslag van gisteren gaan publiceren.

Toen lekker gegeten bij Mieke en Peter om de verjaardag van Peter te vieren.
Je kunt op de camping eten bestellen dat dan bij de camper wordt gebracht. Lekker drankje erbij en cadeautje gegeven. Gelukkig viel het in de smaak, wijnkoeler en servetautomaat voor in de camper. Morgen wordt er in de groep gevierd. Ton (assistent reisleider) werd enkele dagen geleden 65 en nu Peter 62, er is dan een gezamenlijke borrel met een snackje.
Op tijd naar bed voor de ballonvaart. We moeten vroeg op en het was een vermoeiende dag.
Om 6 uur op en kwart voor 7 de bus in. Gereden naar een startpunt waar we in het mandje konden klimmen, zo ‘n 20 personen per mand. Dat is al een hele toer, voor de oudere en zwaardere onder ons een opgave!!!! Het was een geweldige ervaring. Je ziet het landschap op een bijzondere wijze. Soms waren we op een hoogte van zo’n 900 meter en dan weer 1 meter boven de grond. Er zijn vele diepte verschillen en soms gingen we ver een kloof in. Zo ver, dat je de noten uit de bomen kon plukken.
Hier kon je ook goed waarnemen hoe de woningen in de rotsen waren en de vele duiventillen zien. We gingen over het openluchtmuseum, waar ook veel kerken zijn. Je hebt geen last van de hoogte, de mand schommelde niet en je staat stevig op de bodem. We zijn over de camping gevaren en er vlakbij geland.
Dat is ook een bijzondere ervaring. De mand werd keurig op de aanhanger van de auto gezet, na heel wat manoeuvreren door de piloot Er staan onmiddellijk helpers klaar om de landing te begeleiden en de ballon wordt langzaam leeggemaakt van de hete lucht, zo’n 120 graden. Daarna uitstappen, weer een hele toer en als beloning champagne en een diploma!!!!
Al met al een ervaring die we niet hadden willen missen.
Terug op de camping een ontbijtje gemaakt en maar weer een wasje. Morgen vertrekken we hier weer, richting Syrië. Nog 1 overnachting vlak voor de grens en dan begint het eigenlijke doel van onze reis. Rob is nog mee met de wandeling door de kloof, die we ook vorig jaar al hebben gemaakt. Er prachtige trip maar ik wil nog even dit verslagje maken, zodat we kunnen versturen. Hier hebben we goed internet en het is de vraag of dat verderop ook nog zo is.
Het is nog steeds prachtig weer, volop zon ongeveer 25 graden en s’nachts lekker koel, zodat we goed kunnen slapen. Dat zal nog wel veranderen in Syrië en Jordanië.
We zullen jullie op de hoogte houden als we de gelegenheid krijgen om te internetten.

Zondag 14 september 2008
Vandaag vertrokken van Camping Kaya. Iedereen heeft gebruik gemaakt van de goede voorzieningen hier. De was gedraaid, handwasjes gedaan en uitgebreid gedouched, schoon sanitair en volop warm water. Voor Turkije is dat al een uitzondering, laat staan voor Syrie en Jordanie waar erg weinig campings zijn.
De weg was verbeterd sinds vorig jaar en het schoot lekker op. Een mooie weg om te rijden en dit keer eens een wegdek dat niet vol gaten en kuilen zat. Het was een lang traject deze dag dus een meevaller dat de weg goed was.
Er was een foute aanwijzing in het reisboek in Iskenderun, waar de camping zou zijn. Voor ons een geluk bij een ongeluk, we moesten omrijden via een weg waar de Migros(supermarkt) aan lag. Op zondag geopend, dus gauw de auto geparkeerd en nog wat ingeslagen.
Over het algemeen is het moeilijk supermarkten te vinden. Er zijn er voldoende in de centra van de dorpen en steden, maar daar kunnen we met de camper niet komen.
Nu, met ramadan, is ook veel gesloten.
Iedereen heeft uiteindelijk toch de camping gevonden,  nou ja, camping meer een parkeerplaats, gevonden. Er werd heel wat afgemopperd, want het is geen pretje als je in een druk gedeelte van zo´n stad komt.
Een breefing over de grenspassage van morgen en daarna wat gegrild met Mieke en Peter.
We staan hier wel aan zee, het uiterste stukje Middellandse Zee. Vochtig en erg warm.
Gereden 442 km, totaal 4527 km

Maandag 15 september 2008
Om 7 uur al van de camping vertrokken. Vandaag moeten we in colonne rijden i.v.m. de grenspassage. Wij voorop met ons bakkie, een aantal campers, dan Peter met z´n bakkie en als laatste Ton met zijn bakkie. Zo konden we de groep bij elkaar houden. Is goed gelukt.
Onderweg zagen we veel katoenvelden waar grote groepen zigeuners op werken. Je ziet veel tentenkampen waar ze verblijven. Het zijn de echte nomaden die trekken van oogst naar oogst. Ook de kinderen werken mee. Het is een mooi gezicht als je zo´n kar tegen komt waarmee ze naar de velden worden gebracht, kleurrijke en mooie mensen die allemaal zwaaien.
Dorus en Marja waren al vooruit gereden en wachten ons vlak voor de grens op. Turkije uitrijden nam een uurtje in beslag en om 10 uur stonden we bij de Syrische grens. Hier wachtte een Syriër ons op om te helpen met de documenten.
Ongelooflijk wat er allemaal voor komt kijken!!!!
Alles wordt met de hand gedaan, alle gegevens van iedereen worden in het Arabisch opgeschreven, dan nog een voor de speciale WA verzekering, dan nog een voor het Carnet de Passage.
Tussendoor worden diverse vrachtwagenchauffeurs geholpen en men kijkt dan ook nog televisie.
Ton en Dorus zijn met de Syriër erg lang bezig geweest, 7,5 uur!!!!. Om 5.30 uur kregen we het sein dat we door de grens mochten. Toen moest iedereen ook nog individueel de paspoorten en een soort formulier laten tekenen. En dan staat er overal WELKOM IN SYRIE!!!!
Aan de grens de eerste Syrische ponden gewisseld.
Ook was het erg warm, ongeveer 38/39 graden. We hingen maar een beetje rond en probeerden zoveel mogelijk in de schaduw van de campers te zitten.
Er was genoeg te zien, het is een af en aan rijden van auto´s. Ook waren er een paar honderd
Somalische vluchtelingen die geprobeerd hadden Turkije in te komen. Men is uren met die mensen bezig geweest. Busje in en busje uit. Dan weer het gebouw in waar de Health Service was. Soms werden ze ook geschopt en geslagen. Akelig om te zien. Kleine kinderen en vrouwen erbij. En dat allemaal in die bloedhitte!!! Een politie agent vertelde dat ze naar de gevangenis zouden gaan, geen geld en geen papieren. Op een gegeven ogenblik kwam er een grote boevenwagen uit Syrië rijden, het leek wel een auto voor veetransport, en werd een deel van deze mensen ingeladen en vertrokken richting Syrië. Een ander deel ging in bussen weer richting Turkije. In Nederland gaat men toch anders met asielzoekers om.
Uiteindelijk richting camping, een grote ommuurde tuin in een klein dorpje, niet ver van de grens. Nog steeds erg warm, dus het dekbed verwisseld voor alleen een laken.
Geprobeerd Kenneth te bellen, maar hier geen netwerk.
De eerste indruk van Syrië is niet zo geweldig. Overal in de bermen heel veel troep, wat betonblokken als huizen, alles vol stof.
Om het wat mooier te zeggen, er hangt een poederige waas over het land dat voorzien is van vele resten van het dagelijks leven!!!!!
Later werd het gelukkig wat frisser en op tijd naar bed. Ondanks het niets doen aan de grens was het een vermoeiende dag.
Gereden 120 km, totaal 4647 km

Dinsdag 16 september 2008
Eindelijk weer eens redelijk geslapen. Op tijd opgestaan, het is s’avonds al vroeg donker en s’ochtends is het nog lekker fris. Er was brood, een soort pannenkoek die je kunt vullen en oprollen. Lekker met wat yoghurt en jam. Samen met Peter en Mieke vertrokken.
Eerst richting Alleppo, weer hetzelfde beeld, rotzooi!!!! Geen mooi landschap.
Richting Damascus, onderweg gestopt in Hama, daar zijn de Norias, kolossale houten waterwielen die verantwoordelijk waren voor de watervoorziening van Hama. Het water werd via de aquaducten naar de stad vervoerd. Ze zijn in de 17e eeuw gebouwd en nog in erg goede staat. Er is een mooi terras bij met (naar horen zeggen) een goed restaurant, maar helaas, gesloten wegens de Ramadan.
Terug naar de campers, inmiddels is het 41 graden, maar gelukkig waait het en het is een droge warmte.
Door naar Craq de Chevaliers waar we 2 nachten staan bij een geweldig burcht, die we morgen met een gids gaan bezoeken. Een erg steile weg naar boven. Onderweg kwamen we steeds meer medereizigers tegen en het werd in colonne de berg op. Bochtig en echt heel steil!!!!!
Erg mooie plek tegen de burcht aan, we hebben in het restaurant de eerste Syrische maaltijd geproefd. Veel kleine schaaltjes met allerlei hapjes, een soort zadziki, humus, auberginepasta, salades, etc. wel 10 verschillende vegetarische schoteltjes. Daarna kwam er gegrilde kip. Het was lekker.
Kenneth weer gebeld en nu wel contact, niet thuis dus de felicitaties maar ingesproken.
Gereden 270 km, Total 4917 km

Woensdag 17 september 2008
Vandaag het Craq de Chevalier bezocht. Een heel oude burcht die voor de komst van de kruisvaarders in de 11e en 12e eeuw werd bewoond
door Koerdische militairen. Na verschillende keren verwoest te zijn, door aardebevingen en veroveraars werd dit bolwerk een symbool van het Christendom en steeds werd het uitgebreid. Ter verdediging werd een 2e vestingwal aangelegd en de laatste bewoners, de moslims hebben er erg lang gewoond. Tot 30 jaar geleden woonden er mensen. De gids die ons rondleidde heeft er met zijn ouders nog gewoond.
Inmiddels is het kasteel voor een deel gerestaureerd en zijn alle bewoners vertrokken.
Het is een imponerend geheel, waar de diverse godsdiensten samenkomen.
In een deel van het kasteel hebben we de lunch gebruikt en goed kennis gemaakt met de Syrische keuken. Het was vergelijkbaar met de maaltijd van gisteren, allen deze keer wat smakelijker.
Het is hier s’nachts lekker fris. Overdag erg warm, het wordt wel 38 tot 40 graden, maar door de geringe luchtvochtigheid is het toch goed uit te houden.

Donderdag 18 september 2008
Vanochtend op tijd vertrokken uit Craq de Chevaliers richting Palmyra, het is een rustige weg die grotendeels door de woestijn gaat.
Weinig dorpen met erg simpele huizen, af en toe zagen we de borden richting Iraq en kunnen ons nu een beetje voorstellen hoe het daar is. Droog, heet, uitzichtloos. Geen mooi landschap.
We zagen vaak de bedoeïenen tenten, met wat rotzooi eromheen. Wat leven deze mensen in een armzalige omgeving. Ondanks dat, wordt er vrolijk gezwaaid als wij langskomen. Dat moet voor hen een rare ervaring zijn, van die grote dure campers met die vreemde mensen erin!!!!
Soms zie je een oase waar voornamelijk olijfboomgaarden zijn, er is dan wat meer bebouwing. Er zijn erg veel militaire posten, je mag dan niet fotograferen, maar we zouden ook niet weten wat, een paar armzalige barakken en wat oude legertrucks. 
Over het algemeen zijn de wegen goed berijdbaar.
Onze overnachtingsplek in Palmyra is aan de rand van de opgravingen. Campings kent men hier niet. We staan bij een hotel waar wel toiletten en douches zijn. Alles is erg stoffig van het zand. Maar als uitgangspunt voor onzeexcursie van morgen een goede plek.
Gereden 220 km, totaal 5137 km


Vrijdag 19 september 2008
Vandaag al vroeg in een geweldig oud en helemaal beschilderd busje naar de opgravingen. Het is echt ongelooflijk hier rond te kunnen lopen. Deze plek wordt al beschreven op papyrusrollen in der 18e eeuw voor Christus. Je kunt je bijna niet voorstellen wat hier toen al heeft plaatsgevonden. Het is een goede plek waar veel water was.
In 105 na Christus is hier de eerste stad gebouwd bij een oase, Koningin Zenobia (afstammeling van Cleopatra) heeft er een grote stad gebouwd die werd gebruikt als doorgangsroute voor het vervoeren van allerlei kostbaarheden, zoals Libanese wijn, Arabische wierook en zijde en parels uit het oosten. Zij werd door de Romeinen gevangen genomen nadat deze de stad hadden veroverd. Er is door de Romeinen heel veel gebouwd, onder meer een grote tempel voor de god Baal. Alles is nog in heel goede staat en ook hier hebben de mensen van Syrië lang in de oude stad gewoond. Pas rond 1950 is men begonnen met de opgravingen en inmiddels wonen alle mensen in de nieuwe stad Palmyra en wordt beetje bij beetje het oude gedeelte blootgelegd.
Nog steeds doet men nieuwe ontdekkingen. We hebben een ondergronds grafkelder bezocht die pas 15 jaar geleden is ontdekt. Een ware schat van oudheden. Teveel om allemaal aan jullie te melden. Die land, zo vol van contrasten, de natuur die niets voorstelt, stenen, zand, droogte en dan onder al dat zand die prachtige oude paleizen en tempels. Er moet nog veel meer liggen.
We zijn aan het beging van de avond opnieuw in het bijzondere busje gestapt om hoog op een heuvel, bij een oud fort naar de zonsondergang te gaan kijken. De gids had voor ons vers geperst sinaasappelsap meegenomen. Erg lekker.
Alleen de rit met het busje is al een verhaal apart. Je ziet die wel eens in een oude film, helemaal beschilderd en de motor piept en kreunt, maar rijden doet hij!!!!

Week 5

Zaterdag 20 september 2008
Vanochtend vetrokken uit Palmyra, nu richting het zuiden, via Damascus naar Bosra, onze volgende halte.
We waren gewaarschuwd voor Damascus, de heksenketel van Syrië!!!!
Na een rit van ongeveer 3 uur door de woestijn, weer hetzelfde beeld, zand, betonblokken als huizen, militairen en bedoeïenen, kwamen we aan in Damascus. Inderdaad een heksenketel van geluid, stank en mensen die kris kras door elkaar krioelen.
Oude auto’s, kleine busjes, brommertjes (soms met 5 mensen erop) links en rechts van de camper. Toeterend en schreeuwend, zwaaien en lachen naar ons. Je komt ogen en oren tekort.
De routebeschrijving die we hadden klopte voor een groot deel, maar je moet wel vaak gissen naar de richting die je wilt gaan. Het is ook zo dat de situatie hier vaak verandert en een weg die er vorig jaar was blijkt ineens niet meer te bestaan of er is ineens een hele nieuwe weg. Uiteindelijk zijn we toch heelhuids in Bosra aangekomen, war onze volgende stop is, voordat we morgen naar Jordanië vertrekken.
Hier staan we op een parkeerplaats aan de rand van weer oude opgravingen bij een grote cisterne die in het verleden de stad van water voorzag..
Terwijl we daar stonden kwam er een jonge man die ons aanbood de gids te zijn voor een bezoek aan de oude stad van Bosra. Een deel van de groep heeft hier gebruikt van gemaakt, de euro 2,50 p.p. dubbel en dwars waard, een waar cadeautje. Deze jonge man is een archeoloog die samen met een franse groep aan de opgravingen hier werkt.
We zijn met hem door de oude stad gelopen. De stad is in de eerste eeuw na Christus gesticht door de Nabeeërs, een oud volk dat al in de Bijbel wordt beschreven. Zij hebben hier van de zwarte basalt een stad gebouwd. Daarna werd de stad veroverd door de Romeinen, die boven op de ruines (aardbevingen, veroveringen)van de stad weer een nieuwe stad bouwden. Daarna kwamen de Byzantijnen, die ook weer boven de oude stad hun bouwwerken plaatsten. Als slot kwamen de moslims, die als laatste hun huizen bouwden. Ook gebruiken zij de kerken en gebouwen van de vorige bewoners om hun moskeen in te maken. Het verhaal is dat Mohammed hier is uitverkoren tot leider van de Islam. Hij heeft hier een christelijke monnik ontmoet die hem zag als een nieuwe leider, een uitverkorene. De verschillende bouwlagen kon je duidelijk zien door wat er was blootgelegd door de archeologen. De staat heeft ervoor gezorgd dat in 1985 de 30.000 mensen die er woonden nieuwe huisvesting kregen en dat de oude lagen konden worden blootgelegd. Er wonen nog steeds zo’n 5.000 mensen in de oude huizen. Sinds die tijd is men begonnen met de opgravingen
De gids heeft ons zo’n huis laten zien en kon erg boeiend vertellen over de historie van deze stad. Weer zo’n locatie waarin je echt terug gaat in de tijd. Je loopt dan door die stad en ziet een marktplein van eeuwen oud, waar een aantal jongetjes loopt te voetballen. In Nederland zou er een groot hek om staan en moet je entree betalen om erin te komen.
Meisjes en vrouwen zie je bijna niet op straat, alleen als ze s’ochtends naar school gaan.
De gids vertelde dat de meisjes niet op straat spelen, maar thuis zijn bij hun moeder.
Ook is er een oud Romeins theater , het best bewaarde ter wereld, met 15.000 zitplaatsen, wat al grotendeels is gerestaureerd. We konden het bezoeken en waren werkelijk verbijsterd om het te zien. De Arena in Amsterdam valt erbij in het niet!!!!
Terug bij de campers werd er een potje gekookt en as een breefing over de grensovergang van morgen naar Jordanië.
Gereden 371 km, totaal 5508 km

Zondag 21 september 2008
Al vroeg uit Bosra vertrokken. We reden in colonne naar de grens met voorop een taxi om ons door het verkeer te loodsen. Ook nemen we voor dit moment afscheid van het staatshoofd van Syrië, Bashar al Assad, die overal aanwezig is. Je ziet zijn portret op alle gebouwen, boven de ingangen van de kazernes en bij de entree van elk dorp of stad. Vaak een versie uit zijn jonge jaren maar soms ook hoe hij er op dit moment uitziet. Er zijn vele standbeelden op strategische plekken en elk plein.
We waren om een uur of 9 bij de Syrische overgang en na 2 uur konden we door. Er was wat oponthoud om dat 2 stellen van onze groep nog wat waren achtergebleven i.v.m. ziekte en autoproblemen en later zouden volgen. Uiteindelijk mochten we toch door en de gids zou de anderen opwachten.
Bij de Jordanese grens moesten we het meeste zelf regelen en dat was natuurlijk weer een hectisch gedoe. Stempel hier, stempeltjes daar. Visa, verzekeringen, en wat al niet meer!!!
Het duurde weer enkele uren en het werd ook steeds weer warmer. Uiteindelijk kregen we om 13.30 uur het sein RIJDEN!!!!
In een half uurtje waren we in Jerash, weer een geweldig centrum van oude opgravingen (er komt geen einde aan). De achterblijvers zijn inmiddels ook gearriveerd. We staan nu op het terrein van het Visitors Centre bij de opgravingen. De oude en nieuwe stad lopen in elkaar over en we zijn aan het eind van de middag naar de nieuwe stad gelopen, zo’n 10 minuten hier vandaan. Je loopt dan een deel over een oude Romeinse weg zo het stadje in met allemaal kleine winkeltjes. Het is zondag en ramadan, dus veel gesloten, maar we hebben een lekkere gegrilde kip gescoord en wat fruit en groente gekocht. De mensen zijn hier erg vrolijk en behulpzaam. Iedereen heet je welkom in Jordanië!!
We staan nu weer op een grote parkeerplaats waar ook een groep franse camperaars is aangekomen. Campings kent men hier niet. We hebben onze eigen voorzieningen en de plee plus de vuilwatertank legen we in de woestijn als daar gelegenheid voor is.
Bij het inrijden in Jordanië is er een totaal andere sfeer. De huizen zijn anders, meer toegankelijk en er staan sierplanten en bomen in de tuinen. Duidelijk anders dan Syrië.
Gereden 92 km, totaal 5600 km

Maandag 22 september 2008
Vandaag de bezichtiging met een gids van Jerash, een van de meest bekende oude steden van Jordanië. Men is hier nog steeds bezig om de oudheden bloot te leggen. Ook hier werd er boven op de ruïnes die ontstaan zijn door aardbevingen etc. een stad gebouwd.
De Romeinen hebben hier in de 2e eeuw na Christus een grote stad gebouwd die belangrijk was voor de doorvoer op de zijderoute.
Der grond was vruchtbaar en er was een grote populatie. Grote tempels, een groot plein, een prachtig theater, dat nog steeds tijdens een festival wordt gebruikt en de diverse ingangen zijn weer prachtig blootgelegd. Een deel van de oude stad kan niet worden blootgelegd omdat de nieuwe stad, waar zo’n 30.000 mensen wonen daar boven op staat.
Als je het oude dorp inloopt ga je eerst over een oude Romeinse brug, een Romeinse straat en dan plotseling loopt je in een hedendaags Jordaanse stad. Het gaat vanzelf in elkaar over.
Hier wordt echt het heden en verleden gemengd. Ik heb het idee dat de mensen van deze stad niet echt weten in wat voor een bijzondere situatie zij wonen. Er lopen veel kinderen rond die allemaal iets aan je willen verkopen, ansichten, aanstekers e.d. Ze bedelen niet echt, maar zijn wel volhardend. Als je de route loopt kom je steeds dezelfde tegen. In de 6e eeuw verwoesten de Byzantijnen de tempels en bouwden er kerken op. Ook hiervan zie je de resten.
In de 7e eeuw werd het geplunderd door de Perzen en later hebben de Arabieren hier huis gehouden.
Men is nu met hulp van Unesco bezig de bedolven oudheden bloot te legen. Zo te zien zal dat vele jaren in beslag nemen. Het gebied is erg groot.
Op het terrein waar we staan komen geregeld de mensen van de stad voorbij die hier in het toeristisch centrum werken. De vrouwen, die meestal nog een burka (zonder hun gezicht helemaal te bedekken) dragen, maken de toiletten schoon en zijn voor de vrouwen erg vriendelijk. Wij moeten er in onze topjes, korte broeken of rokjes, erg wulps uitzien!!!
Ik ging vanmiddag wat water halen in de toiletruimtes en mocht dat beslist niet zelf dragen.
Een van de jonge vrouwen liep met me mee en vertelde dat zij 5 kinderen heeft.
Maar wat chocola meegegeven voor de kids. Ze was helemaal perplex.
We koken s’avonds ons eigen potje, gelukkig koelt het dan wat af. Overdag is het erg warm.
Gelukkig waait het af en toe en dan is het in de schaduw wel uit te houden. Het schijnt dat we de echte hitte nog moeten krijgen.
Morgen gaan we richting de woestijn waar diverse woestijnkastelen te zien zijn.
Het schijnt dat we dan op een plek staan bij een hotel waar een zwembad bij is. Zeer welkom in deze warmte.


Dinsdag 23 september 2008
Vandaag vertrokken uit Jerash. Onderweg waren nogal wat omleidingen, maar dat wordt goed aangegeven. Rijden nu richting Saoudi Arabië. Saaie weg met veel militaire posten waar allerlei oud materiaal staat. Daar zul je ook de oorlog niet mee winnen.
Af en toe worden we aangehouden door een politiepost, men vraagt dan waar we vandaan komen en waar we heen gaan. Je wordt dan steeds hartelijk welkom geheten.
Onderweg een stop gemaakt bij een zandkasteel dat in onze gids werd vermeld.
Weinig te zien en dus gauw weer verder.
Aankomst in Al Asraq, een grote parkeerplaats bij een hotel. Het hotel is wat verwaarloosd, maar er is een lekker zwembad bij. Gezien de hoge temperaturen hier is dat van harte welkom!!! Al gauw ligt de hele ploeg in het water. Later in de middag koelt het wat af.
We kunnen douchen in een van de motelkamers hier. Dat is al gauw een vieze bende en het warme water was snel op. Dus maar onze eigen buitendouche ingeschakeld.
S’Avonds met een stel in het hotel gegeten, een slechte hap!!!!
Nu maar hopen dat we niet ziek worden.
Gereden 171 km, totaal 5771 km


Woensdag 24 september 2008
Het was lekker fris vannacht en geen geroep van de moskee te horen, dus lekker geslapen.
Vandaag een excursie naar diverse zandkastelen, deze bekeken en ze waren niet echt interessant. Ook een soort jachtkasteeltje dat gebruikt werd door de sjeiks om een paar dagen te relaxen. Het was aan de binnenzijde helemaal beschilderd met naakte vrouwen en dieren afbeeldingen. Wat precies het doel van dit slot was werd ons niet duidelijk, maar het zag er erotisch uit!!!!!
De lunch werd geserveerd in een bedoeïenen tent, een plastic bakje met een stukje kip, stukje tomaat en komkommer, plat brood en een takje druiven. Allemaal op de banken en eten met de hand. Echt weer een toeristenhap!!!!
Terug naar de parkeerplaats en een lekkere duik in het zwembad.

Donderdag 25 september 2008
Opnieuw een frisse nacht. De temperatuur in onze koelkast daalde zelfs naar 0 graden!!!!
Rustig vertrokken, eerst nog wat schoongemaakt in de camper, overal is stof!!!!
Omdat het aan de Dode Zee, onze volgende bestemming, erg heet kan zijn werd geadviseerd niet al te vroeg te vertrekken zodat Dorus en Marja al eea hebben geregeld en we niet te lang in de hete zon moeten wachten.
Via Amman, drukke en moderne stad, naar de Dode Zee gereden.
Het is wel een gekke gewaarwording dat je hier maar 25 km van Jeruzalem af bent, en er toch niet even naar toe kunt!!! Dorus had een poging gedaan om een dag excursie in te lassen maar i.v.m. met de eventuele problemen bij de terugkeer naar Syrië is dat niet doorgegaan.
Toen we in Amman Beach Resort aankwamen stonden Dorus en Ton ons al op te wachten.
Het is een mooi complex met een prachtig zwembad direct aan de Dode Zee gelegen.
Als je de camper uitstapt is het een overweldigende hitte, overdag zo’n 40 graden. We zitten hier 400 meter onder de zeespiegel!!!!
Naar de zee gelopen en gevoeld hoe het is om op het water te drijven.
Je kunt nauwelijks zwemmen. Je blijft hoog op het water drijven, als je wilt omdraaien ben je net een tuimelaar. Totaal geen controle over het lichaam. Heel gekke ervaring!!!!
Het moet heel gezond zijn voor diverse huidaandoeningen en er zijn verschillende wellness hotels. Ook kun je allerlei producten uit de zee kopen, van badzout tot allerlei huidcreme’s.
Wij hadden al snel genoeg van dat gedobber en zijn heerlijk naar het zwembad gegaan.
Prachtige ligging met vanuit het zwembad zicht op de Dode Zee.
Er is totaal geen leven in die zee, geen planten, geen vissen, ook is er geen boot te zien.
Om een uur of zeven terug naar de camper, die op het parkeerterrein van dit complex staat. We kunnen gebruik maken van de douches en de WC’s van het Resort.
Prima regeling!!!
Er zijn hier heel erg veel vliegen en ons was geadviseerd hiervoor een klamboe mee te nemen.
Dat werkte ook niet echt, het is nog warmer als je daaronder gaat zitten. Gelukkig verdwijnen die vliegen als het donker wordt en konden we wat te eten gaan maken.
Het restaurant zag er wel aantrekkelijk uit, maar dan moesten we al voor 7 uur eten i.v.m. de ramadan en dan vonden we te vroeg, dus zelf weer iets gefabriekt. S’Avonds kon je goed de lichten van Jericho zien, dat hier aan de overkant ligt. Verderop kleurt de hemel roze van het licht van Jeruzalem. Het is echt heel dichtbij!
Tot laat buiten blijven zitten en om een uur of 12 nar bed. Het was nog steeds 31 graden!!!!! Gereden 156 km, totaal 5927 km


Vrijdag 26 september 2008
Vanochtend werden we opgehaald door een aantal kleine, luxe busjes, voor de excursie van vandaag.
Eerst naar Amman, de citadel, het Romeinse theater en wat vrije tijd in de stad. Helaas is het vrijdag en een zondag voor de moslims, dus bijna alles was dicht. Alleen waren er wat schoenen winkels en kleding zaken open. Voor Rob een paar nieuwe sandalen gescoord!!!
Het is niet echt een mooie stad. De busjes deden een soort tour langs het paleis van de koning, het huis van ex-koningin Noor, de moderne luxe wijken. Ook was er een hele luxe wijk waar de bedoeïenen leiders wonen. Met veel grote huizen voor al hun zonen en familie. Het schijnt een aparte clan te zijn met hun eigen leiders, die dan zo luxe wonen!!!
Wij waren hier echt van onder de indruk. In vergelijk met een bedoeïenen tent is het heel wat.
Daarna naar Madana, de St. Joriskerk. Een Christelijke kerk met oude mozaïeken, wat souvenirshops daar omheen. Het toerisme heeft hier in Jordanië nog niet echt een grote vlucht genomen.
Vervolgens naar de lunch, dit keer een lekker en goed verzorgd buffet met allerlei salades,
vleesrechten, rijstschotels etc. We hebben het alle eer aangedaan!!!
Na de lunch werden we naar de berg Nemo gereden, daar zou Mozes het beloofd land hebben gezien en zijn gestorven.
Er zijn een paar oude mozaïeken te zien, en de plek waar hij het beloofd land zag, aan de andere kant van de Dode Zee.
Terug naar de parkeerplaats bij de zee en dan ineens wordt het zo’n 10 graden warmer.
Bij terugkeer was het hier 44,5 graad!!!! Onmiddellijk weer naar het zwembad tot een uur of zeven. Dan is de ergste hitte weg en de vliegen verdwenen.
S’Avonds weer zitten puffen en gezien de royale lunch van vanmiddag hebben we vanavond maar een simpel broodje gegeten. Met een Unox worstje!!!!
Gelukkig hebben we een ventilator en die zorgt voor wat luchtverplaatsing in de camper.
Iedereen heeft slaapproblemen met die hitte. Weer 32 graden toen we naar bed gingen.

WEEK 6

Zaterdag 27 september 2008
Vanochtend vertrokken van de Dode Zee. Het eerste stuk langs de Dode Zee gereden. Ook hier weer een aantal checkpoints, waar wat militairen zich zitten vervelen. Soms kleurt de strand helemaal wit van het zout uit het water.
Er wonen hier weinig mensen, het enige dat we zien zijn de bedoeïenen tenten. Soms echt schamele behuizingen van wat golfplaat en plastic. Maar er staat wel altijd een auto bij, die ze ook wel nodig hebben om water te halen.
Via Al Karak de bergen in. Prachtige vergezichten!!! Diepe canyons en soms een vruchtbaar dal. Een groot deel van het land is nu zand, het schijnt dat er in de winter en voorjaar wel gewassen opgroeien, zoals de gids ons gisteren vertelde.
Grote kudde’s met geiten en schapen, wat die eten mag Joost weten. Geen groen sprietje te zien.
Door het stadje al Tafila gereden waar een markt was. Het was er erg druk en jammer genoeg geen gelegenheid om te stoppen. Hier wordt alles verkocht, beesten geslacht langs de kant van de weg en brood gebakken waar je bij staat. Ze zetten hun auto neer voor de winkel die ze nodig hebben en rijden weg zonder te kijken of er iets aankomt. Het was dus oppassen geblazen!!!!! De vrouwen zijn gekleed in prachtige gewaden vol borduursels, soms zijn ze helemaal gesluierd maar meestal zijn de gezichten vrij. Overal speelgoedwinkels en veel kinderen die cadeautjes krijgen. Een en al leven in de brouwerij.
Verderop, in een wat rustiger dorp zijn we gestopt voor brood, dat komt warm uit de oven. Ze verkopen ook een soort pannenkoekjes, die ook de volgende dag nog lekker zijn. Dus maar weer wat ingeslagen. De bakkers waren weer erg nieuwsgierig, waar we vandaan komen en waar we naar toe gaan!!!
Een rustige en mooie weg richting Petra. We kwamen als eerste op de parking aan. Weer bij een hotel, waar we gebruik kunnen maken van douches en toiletten.
Ook is hier internet dus we gaan zo dit verslag publiceren. Het werd wel weer eens tijd om jullie op de hoogte te brengen. Er zijn hier nauwelijks, of geen, internet winkels. Men heeft ons verteld dat dit is om te voorkomen dat de moslims naar de sex sites gaan!!!! Maar ja, met twee of meer vrouwen zullen ze daar wel weinig behoefte aan hebben!!!!
Morgen gaan we Petra bezoeken, het hoogtepunt van deze reis. We houden jullie op de hoogte.
Vandaag is Maarten jarig en misschien kunnen we skypen in het hotel. Anders gaan we gewoon bellen.
Gereden 223 km, totaal 6150 km

Zondag 28 september 2008
Nou, dat skypen lukte goed. Leuk om weer even te kletsen met Maarten en Mascha.
We hebben ook het verslag gepubliceerd, zodat iedereen weer wat nieuws van ons hoort.
Het bezoek aan Petra was geweldig. Het staat niet voor niets op de lijst van werelderfgoed.
We werden door het busje van het hotel, waar we op de parking staan, naar Petra gebracht.
Dit keer is er geen gids, er is zoveel te zien dat iedereen op eigen gelegenheid rond kan lopen.
We hebben een kaart voor twee dagen en zijn met een groepje op verkenning gegaan.
Direct naast de ingang heb je de keuze om een koetsje te nemen en daarmee door de kloof, de Siq te rijden. Je kunt een paard of ezel nemen en ook gewoon gaan lopen.
We waren er al voor 8 uur, i.v.m. de warmte en zijn gaan lopen. Al gauw kom je in de geweldige kloof die de toegang vormt tot Petra. De kloof is soms maar 2 meter breed en 80 meter hoog. De kleuren van de rotsen zijn prachtig. Okergeel, blauw, beige, terra, en dan in allerlei schakeringen. Ongeveer 1000 jaar voor Christus heeft een nomaden volk, de Nabeëers, zich hier gevestigd. Zij overvielen de karavanen die met kostbaarheden uit het oosten, via de wierook route kwamen en bewaarden deze schatten in Petra. Zij bouwden, naar Grieks voorbeeld, geweldige graftombes en schatkamers, waarvan er nog vele te zien zijn en in goede staat verkeren. Het is fascinerend om te zien wat men toen al heeft gebouwd met de beperkte hulpmiddelen die ter beschikking waren. Daarna is het rond 106 veroverd door de Romeinen en werd een Romeinse provincie.
Daarna weer bezet door de Byzantijnen, eigenlijk overal hetzelfde verhaal. Verschillende aardbevingen en verwoestingen zorgden ervoor dat het in de vergetelheid kwam en in 1812 werd het herontdekt door een Zwitser, die onmiddellijk de mooie graftombes herkende en het weer toegankelijk maakte voor het heden. Nu kunnen wij er nog steeds van genieten. Er hebben lang, tot 1960, bedoeïenen gewoond die met hulp van de Jordaanse regering nieuwe woningen hebben gekregen in een dorp verderop. Nu is het een cultureel monument. Na de kloof kom je op een soort plein waar het meest bekende monument, Al-Khazneh een koningsgraf, te zien is. De meeste toeristen komen niet verder dan dit plein. Als je door loopt kom je bij diverse andere koningsgraven en worden de kleuren van de rotsen intenser. Er zijn vele souvenir verkopers, voornamelijk bedoeïenen die hier vroeger hebben gewoond. Vaak erg mooie mensen, die allemaal dezelfde troep verkopen. Een enkele verkoopt zilver en dat is dan gelijk aan wat je Marokko of Turkije ziet. We zijn verder gewandeld en hebben veel gezien. Aan het eind van onze rit konden we iets drinken en daar kun je verder omhoog naar het klooster dat boven op een rots is gebouwd. Sommige van ons zijn met de ezel omhoog gegaan en Rob is van plan morgen omhoog te klimmen.
Het werd steeds warmer en we zijn langzaam terug gelopen. Om 2 uur stond het busje weer voor ons klaar om ons terug te brengen naar de camper. Daar waaide een frissere wind en hebben we nog heerlijk buiten in de zon gezeten. S’Avonds was er een diner in het hotel. Het was lekker, erg veel salades en wat kip, rijst en pasta. Vooral de salades en groente gerechten zijn hier erg lekker. Je kunt dan wel vegetariër zijn!!! Ook nu weer geen alcohol.

Maandag 29 september 2008
De bus stond om 8 uur weer klaar om een deel van de ploeg naar Petra te brengen. Ik ben bij de camper gebleven. Slechts geslapen en nog moe van de trip van gisteren. Ook moet er nodig wat gewassen en schoongemaakt worden. 
Rob is inderdaad helemaal naar boven geklommen naar het klooster. Het was een prachtige tocht. De rest heeft een andere wandelroute als gisteren gekozen met ook een flinke klim. Om een uur of 2 waren ze weer terug, inmiddels was er door de thuisblijvers aardig wat gesopt en gespoeld. Weer heerlijk in de zon, ondanks de frisse wind hierboven.
S’Avonds hebben we met Mieke ,Peter , Carla en Huug gegeten. Peter en Mieke hadden blikken cuises de canard meegenomen uit Frankrijk, Carla heeft salade gemaakt en ik rozemarijn aardappels. Een heerlijke maaltijd, vergezeld van een lekker wijntje.
Morgen is de Ramadan afgelopen en vanavond was er wat vuurwerk.
Sloot leuk aan bij de gezellige maaltijd.

Dinsdag 30 september 2008
Vanochtend al weer vroeg gewekt door de muzzin(de zanger van de moskee). Dit keer wel heel bijzonder, hij begon om ongeveer 4.30 uur en na een half uur werd hij bijgestaan door de mensen van het dorp. Ze hebben tot ongeveer 7 uur aan een stuk gezongen, een soort monotone melodie, af en toe onderbroken door de muzzin. We kregen het idee dat ze rond liepen omdat het geluid steeds van een andere kant kwam. Dit zal ter ere van het Suikerfeest zijn, nu na afloop van de Ramadan. Er was een ontbijt met de ploeg in het hotel, daarna werden we onder politie begeleiding naar Klein Petra gebracht. De tocht erheen is spectaculair. Je kijkt over de koof van Petra heen en stijgt tot een 1600 meter hoogte. Het ligt zo’n 10 kilometer van Petra en is een kleine versie. Een korte kloof en ook wat tombes te zien, maar niet in vergelijk met Petra.
De politie heeft ons opnieuw door Wadi Musa geleid, de stad bij Petra, omdat er geregeld stenen worden gegooid. Wij hebben er niets van gemerkt. Het straatbeeld was vandaag totaal anders. Het Suikerfeest is een van de belangrijkste feesten. Overal mooi aangeklede mensen en kinderen op straat. De kinderen lopen met zakjes snoep en hebben, zo te zien, cadeautjes gekregen. De jongetjes staan vaak met afschuwelijke speelgoed geweren en pistolen en richten dan op de campers. Zo kun je zien dat de oorlog hier erg dichtbij is.
We zijn weer goed door het dorp geloodst en konden onze tocht voorzetten.
Het is een erg mooi gebied, de wegen zijn redelijk goed, het verkeer is rustig. Alleen zijn er afschuwelijke verkeersdrempels. Vooral in de dorpen maar zelfs op de snelweg. Richting Wadi Rum, een mooi stuk beschermd gebied dat bestaat uit woestijn met diverse kleuren zand en mooie rotsformaties. Ons was verteld dat het hier erg heet zou zijn. Dat viel gelukkig mee, mede omdat het erg waait. Helaas geeft dat weer een zandstorm, dus alles zit nu vol zand. Het is werkelijk erg mooi, helaas konden we niet ver kijken vanwege het zand. We staan nu op een “camping”midden in de woestijn. Je kunt hier op verschillende manieren de woestijn in. Op kamelen, in jeeps of op een paard. Om 5 uur kwamen de besproken kamelen en werd er door een deel van de groep een tocht gemaakt door de woestijn. Rob is ook op zo’n beest geklommen en heeft er van genoten. Voor mij hoefde het niet, dat geschommel boven op zo’n kameel. Helaas was het dier van Rob bij het afstappen een beetje bokkig zodat hij er bijna vanaf viel. Gelukkig kwam hij goed op zijn pootjes terecht. Vanavond is er een diner in de bedoeïenen ten hier op het terrein.
Gereden 137 km, totaal 6287 km

Woensdag 1 oktober 2008
Het buffet in de Bedoeïentent viel tegen, de gebruikelijke salades, maar dan minder lekker dan voorheen. Wat vlees, rijst en een hard appeltje toe.
Maar ja, we hoefden niet zelf te koken.
Daarna nog buiten naar de sterren gekeken, geweldig hoeveel er hier te zien zijn.
Al vroeg stonden de jeeps voor ons klaar om een tocht door de woestijn van Wadi Rum te maken. De ploeg ingeladen en op pad. De eigenaar van de camping was de gids voor vandaag. Een hele charmante man die ons veel kon vertellen over de woestijn en zijn bewoners.
Na een kwartiertje crossen zijn we gestopt bij een bedoeïenentent waar een glas thee voor ons stond en hij wat vertelde over de woestijnbewoners.
Er is een grote sociale zorg voor de bedoeïenen onderling. Het hoofd van zo’n groep, de sjeik,geeft eens per maand een etentje in een grote tent voor de mannen en zet dan achteraf (in het donker) een kist klaar waar donaties in gedaan kunnen worden. Niemand kan dan zien wat erin gestopt worden, de een geeft veel, de ander weinig en hij wordt niet beoordeeld op wat hij erin stopt. Dit geld wordt gebruikt voor de behoeftige in de groep, die geld nodig hebben.
Als voorbeeld vertelde hij dat een weduwe ondersteunt werd voor de aanschaf van een kudde schapen waardoor ze onafhankelijk werd. Ze kan een deel van de opbrengst gebruiken voor haar onderhoud en aanschaf van nieuwe schapen en ze hoeft maar een klein beetje af te lossen. Ook heeft de koning een onderwijssysteem ingesteld voor de kinderen. Ze worden s’morgens opgehaald per jeep en naar school gebracht. Ze krijgen daar ook te eten en soms nog eten mee voor thuis. Ook is er inmiddels goede medische zorg voor iedereen.
Verder heeft hij verteld over de verschillende woestijnbewoners, o.m. weer de Nabeëers, die in de woestijn verschillende onderkomens hadden. Het was een nomadenvolk dat de woestijn doortrok met kun kuddes en ze hebben door middel van inscripties in de rotsen berichten achtergelaten voor de volgende reizigers.
Zo was er een soort landkaart waarmee iedereen de weg kon vinden, er waren tekens voor het vinden van water en in welk gebied goed gejaagd kon worden. We hebben zo’n kaart gezien, goed verborgen achter een rots. Tevens was er een ingenieus watersysteem, dat tijdens de regenperiode het water van de bergen opving in een grote put, waardoor in de droge periode voldoende water was voor mens en dier.
De tocht ging weer verder. Het is een immens groot gebied dat een half miljoen jaar geleden nog zee was. De zee is steeds verder ingedroogd, je ziet hier in de rotsen de diverse lagen en soms ook afdrukken van schelpen en vissen.
Wonderlijk hoe mensen hier de weg kunnen vinden.
Diverse kleuren zand en steen, prachtig om te zien.
Nog een stop bij een natuurlijke rotsbrug waar we onderdoor gereden hebben, het is een bijzondere ervaring om in zo’n jeep door het landschap te rijden. Je komt op plaatsen die je nooit zou kunnen bereiken, je hobbelt soms van steen naar steen of rijdt door los zand waar die auto moeiteloos doorheen rijdt.
Om ongeveer 12.30 uur waren we weer terug bij de campers, het was een geweldige ervaring.
Na het eten van een boterham vertrokken richting Aqaba. De weg erheen is erg goed, dit is de grote autoweg die dwars door Jordanië loopt.
Onderweg zie je prachtige bergen en rotsen, hier en daar een klein dorp en wat politieposten.
Er is nog veel ruimte in het land, maar overal is het dor en kaal.
Na zo’n anderhalf uur in Aqaba aangekomen, waar we een supermarkt vonden met Europese producten, niet echt wat we nodig hadden. Dus verder naar het centrum van Aqaba waar we al snel een parkeerplaats vonden. Daar vlakbij was voldoende te koop, verse groente en fruit,
kamelenkoppen, geiten en schapen. Je kijkt echt je ogen uit!!!!
Onze voorraad verse waar aangevuld en door naar de volgende plek.
Dit keer een Resort, Coral Bay Hotel aan de Rode Zee, zo’n 20 kilometer onder Aqaba. Het ligt 7 km van Saoudie Arabie, aan de overkant ligt Egypte en tegenover Aqaba ligt Israël
We zitten hier echt op een 4-landenpunt, midden in een altijd dreigend gebied, vandaar al die militaire en politie posten.
De Israëliërs zijn hier echt het minst geliefd.
We staan op een parkeerplaats van het hotel en mogen gebruik maken van alle voorzieningen. Er is een duikcentrum, een zwembad en je kunt er zo het strand op.
In het hotel goede toiletten en douches. Dus we zijn weer helemaal verzorgd. Dorus was alvast vooruit gereden vanuit Wadi Rum om e.e.a te regelen, want afspraken worden niet altijd nagekomen.
Ook nu was het weer goed dat hij er al eerder was want het parkeerterrein stond stampvol met auto’s, het is Suikerfeest en veel mensen komen dan hierheen om te zwemmen. Hele gezinnen die voor een dag komen of de feestdagen in het hotel zijn.
De mannen en kinderen zwemmen veel maar de enkele vrouw die in het water gaat is totaal bedekt. Soms met een trainingspak aan of met haar gewone kleding. Moet toch vervelend zwemmen zijn. ’s Avonds was er ter ere van het einde van het Suikerfeest een groot buffet met optreden van een zangeres en een buikdanseres. Wij konden daar ook aan deelnemen en wilden dat wel eens zien.
Voor 15 JD (ongeveer euro 17,50) werden we kompleet verzorgd, uitgezonderd de alcoholische drank!!!!
Het eten was lekker maar die Jordaniërs vallen onmiddellijk aan. Laden hun borden vol en binnen mum van tijd was het buffet leeg. Gelukkig werd er later wel aangevuld.
De zangeres kreeg de mensen niet echt aan de gang, ze bleven stoïcijns zitten.
Ook de buikdanseres, die niet om aan te zien was, wekte geen bewondering.
Het contrast tussen de aanwezigen is wel groot. Er zijn hele moderne mensen, de vrouwen in topjes die soms een waterpijp roken, maar ook vrouwen die in burka binnenkomen en de hapjes onder hun sluier naar de mond moeten brengen. Die zitten dan ook naar die buikdanseres te kijken met hun jonge kinderen.
We hielden het gauw voor gezien. Onze feesten zijn toch vrolijker!!!!

Donderdag 2 oktober 2008
Vanochtend om 10 uur stond het busje weer klaar om ons naar Aqaba te brengen voor een
rondvaart in een glasboot over de Rode Zee.  Op de plaats waar die boten lagen was het een drukte van belang. Op en in elkaar zitten daar de mensen aan de rand van de zee, met kinderen, opblaasbeesten, koelboxen en wat al niet.
Op de pad erheen staan allemaal handelaren waar van alles te koop is.
De vrouwen in lange gewaden en hoofddoeken, de mannen en kinderen in de zwembroek.
Ze plonzen wat rond in de zee en daartussen stappen wij in de glasbodem boten.
Vlak langs de kust is er nog wat te zien van koraal, maar het is allemaal dood en grijzig van kleur. Veel troep, blikjes, oude schoenen plastic flessen en zowaar een enkel visje.
Niet echt de moeite waard.
We gingen wat verder de zee op en hadden een goed zicht op Eilat, dat aan de overkant ligt.
De schipper vertelde ons dat het een erg mooie stad is.
Langs de kust ligt hier een koninklijk buitenverblijf, waarvan je alleen de groene tuinen kon zien.
Na een uurtje op het water weer terug naar het strand. Zo mogelijk was het nog drukker.
Het is vandaag een nationale feestdag en ook nog het Suikerfeest. Iedereen is op pad.
Bij het wachten op het busje terug kreeg je een goed beeld van de stad. Overal winkeltjes en eethuisjes, die nu allemaal druk worden bezocht. Ook onderweg naar het Resort zie overal aan het strand tentjes en auto’s staan. Veel mensen zijn voor een paar dagen hierheen gekomen.
Terug bij het Resort was het ook daar druk, veel mensen komen een dagje zwemmen. Omdat Rob en ik nog wel iets meer van Aqaba wilden zien zijn we weer in het busje van het hotel gestapt en naar de stad gereden. We hadden mooie gekleurde doeken gezien die in de bedoeïenententen worden gebruikt als windscherm. Je ziet ze ook in de provisorische winkeltjes als afscheiding en wij wilden wel zo’n doek.
Het blijk een lap van zo’n 5 x 3 meter te zijn, die aan de achterkant een canvaslaag heeft.
Groot en zwaar. Ze komen uit Egypte en we hebben lang gezocht, maar niets gevonden
Wel was er veel andere waar te koop. Dikke spreien, wollen dekens, serviezen, potten en pannen. Elk artikel heeft zijn eigen straatje.
Heel veel mensen staan in de rij voor de winkels met snoep en noten. Nog steeds voor het Suikerfeest denken wij.
Volop speelgoed te koop van het Wibra gehalte. De verpakking van al die troep gooit men gewoon op straat. Ook weer even door de straat gelopen waar de groente, fruit en vlees winkels zijn. Je hebt voor elke soort vlees een andere winkel. De kamelenslager, de geitenslager etc. Ondertussen gaan de bakkers door met het bakken van de platte broden die met zakken vol de deur uitgaan. Er zijn luxe parfumwinkels, juweliers en kledingzaken. Het is erg leuk om het leven hier te bekijken.
De bus stop bij een restaurant, Ali Baba, waar we een lekker drankje hebben genomen. Hier is zowaar Corona te koop!!!!! Met het busje terug naar het Resort en omdat het nog steeds druk was in het zwembad en op het strand zijn we lekker in de schaduw gaan zitten bij de campers, ieder natuurlijk weer met een drankje. Rob is nog even gaan snorkelen in de zee en zei dat het hier prachtig is om te zien. Vele soorten vissen en er zal morgen wel meer worden gesnorkeld. S’ Avonds was er weer een buffet diner in het hotel. Vergelijkbaar met gisteren.  Dorus had geklaagd dat gisteren het eten zo snel op was en nu mocht de Kangeroo ploeg als eerste naar het buffet. Nou, dat had je gedroomd, op het moment dat wij ons richting buffet begaven stormden de Jordaniërs als hyena’s af op het eten!!!!Wat er stond, of wat je kon bemachtigen was weer lekker. We zaten nu op een mooie plaats bij elkaar aan tafeltjes en de muziek was gelijk aan gisteren.  Ton en Carla begonnen met een dansje en als gauw was bijna de hele ploeg aan het dansen. De mensen keken hun ogen uit en maakten er foto’s van. Zo hebben we toch even laten zien hoe wij een feestje vieren. Zelfs verschillende Jordaniërs werden aangestoken en gingen meedansen. Zo werd het toch heel gezellig.
Op een gegeven moment heeft iedereen wel genoeg van de Arabische muziek en zijn we weer richting de campers gegaan.

Vrijdag 3 oktober 2008
Vandaag een RUSTDAG!!!!
Gisteren hebben we gemerkt dat de weblog een beetje door elkaar was gemengd.
Vreemde situatie!!!! De ervaringen van een dag op een andere datum. We werden erop geattendeerd door een medereiziger en hebben snel eea veranderd. Hopelijk blijft het nu goed.
Na op de laptop te hebben gewerkt zijn we richting het strand getogen en hebben twee ligstoelen bemachtigd. Het is vandaag minder druk, hoewel het vrijdag is ( zondag voor de moslims) zijn er minder mensen  aan het strand en in het zwembad . Lekker in de zon en Rob is gaan snorkelen. Helemaal enthousiast, er is hier zoveel te zien, prachtig gekleurd koraal, diverse vissen en daar kun je gewoon tussen zwemmen. Het waait behoorlijk vandaag en dat geeft wat problemen voor degene die moet zwemmen zonder zwemvliezen. Maar Rob heeft genoten en is vandaag ettelijke keren gaan snorkelen.
Tussendoor heerlijk in de zon met wat leesvoer. Ik heb me beperkt tot het zwembad wat ook heerlijk is. Tussen de middag een lekkere salade gemaakt en daarna weer naar het strand.  Zo langzaam aan druppelde een deel van de ploeg naar het strand en we hebben gezellig met een aantal mensen genoten van de zon. Een deel kwam ook snorkelen en iedereen was enthousiast over wat er onder water te zien was. Vandaag zo’n 31 graden, met de wind erbij heerlijk!!!!
Slavonisch een hapje gekookt, sperziebonen, rozemarijn aardappelen (onze favoriet, snel klaar en lekker!!) en casselerrib. Die was eigenlijk bedoeld voor een zuurkoolschotel maar we hebben de zuurkool weg moeten gooien, de verpakking was lek. Jammer!!!
Morgen gaan we weer richting het noorden, Jerash is de volgende bestemming, daar waren we al eerder, het is zo’n 400 km rijden dus vroeg op.
Nu nog even internet, voorlopig de laatste keer. We gaan dit nog even publiceren.
De rest volgt

Week 7

Zaterdag 4 oktober 2008
Vandaag vertrokken uit Aqaba, via de Dode Zee route naar Jerash.
Het eerste deel is een saaie weg, die vlak langs de grens met Israël loopt. Het is een dal wat aan weerszijden bergen heeft. Aan de  Jordaanse kant stenen en zand, met nauwelijks dorpen. Aan de Israëlische kant zie je meer oase’s en bebouwing. Misschien is daar een betere watervoorziening.
Naarmate we dichter bij de Rode Zee kwamen werd het warmer. Onze airco werkt niet meer dus rijden we zoveel mogelijk door met de ramen wijd open!!!! Dan is het uit te houden.
Op het moment dat je stilstaat in dit gebied zijn er onmiddellijk veel vliegen en is het in mum van tijd zo’n 40 graden in de auto.
Je begrijpt niet dat de Bedoeïenen hier zo kunnen leven.
Om een uur of half drie kwamen we in Jerash op de parkeerplaats aan. We hebben hier al eerder gestaan. Daar was het aanmerkelijk frisser, slechts 30 graden!!!! Het is heel gek dat je zo snel aan de warmte went. Als het s’nachts 25 graden is noemen we dat lekker fris.
Er is wel een lage luchtvochtigheid waardoor het nooit erg benauwd is, zoals vaak in Nederland als het warm is.
Aan het eind van de middag weer het dorp ingelopen en gegrilde kip gehaald. Nog wat aanvulling van groente en eieren en we kunnen er weer tegen. De kip was weer heerlijk!!!
Gereden 388 km, totaal 6766 km

Zondag 5 oktober 2008
Al vroeg uit Jerash vertrokken richting de grens. Weer in colonne gereden en helaas reed de voorste auto even verkeerd. Uiteindelijk heeft een vriendelijke Jordaniër ons de weg gewezen en reed met de auto voor de stoet.
We hebben echt dwars door hele kleine dorpen en veel kale velden gereden. Ook weer een leuke ervaring.
Uiteindelijk kwamen we dicht bij grens weer op de goede weg, waar Dorus en Marja al stonden te wachten.
De grensformaliteiten in Jordanië vielen mee. In een uurtje waren we erdoor, met hulp van vriendelijke beambte’s.
De Syriëkant duurde weer langer. Hier hebben we een Syrische hulp voor alle paparassen
Die ingevuld moeten worden. Hier gaat het nog handmatig en alles is in Arabisch schrift en moet dus voor ons worden vertaald.
Dorus en Ton, de reisleiders, verzorgen deze hele handel. Dit keer was het snel gebeurd, slechts 3,5 uur.
Al dat wachten gaf ons weer tijd om wat in te slaan in de taxfree shop. Hier is nergens bier of wijn te koop en de voorraad slinkt snel.
Nu door naar Damascus. We hadden goede instructies gekregen hoe we door de stad moesten rijden. Vorig jaar was het nogal een chaos geweest.
Mede door de aanwijzingen in het reisboek en de aantekeningen op de plattegrond zijn we zonder fout te rijden op de camping aangekomen.
Een prima plek voor een bezoek aan Damascus. Eenvoudige, maar goede douches, veel warm water en een klein winkeltje voor brood.
Morgen excursie naar Damascus.
Gereden 205 km, totaal 6971 km


Maandag 6 oktober 2008
Excursie naar Damascus.
Om 9 uur stond de bus weer klaar, een grote bus met airco!!!
Eerst naar het museum, wat een aantal erg mooie stukken bevat uit verschillende opgravingen. Je vindt hier de schatten uit Palmyra, Bosra en Doura Europa.
We waren heel benieuwd naar het eerste alfabet, een klei tabletje van 6 x 1 cm. Daarvan zijn later alle schrijfwijzen afgeleid. Als je het ziet kun je dat niet geloven, zo’n klein stukje klei met wat tekentjes erop, dat ongeveer 1400 jaar voor Christus is gemaakt. We hebben een duplicaat gekocht.
Veel aardewerk, mooie vazen, beeldjes, sieraden etc. Het is jammer dat het museum een beetje is verwaarloosd, het wordt nu wel gerenoveerd door Italianen.  Er was een prachtige grafkelder uit Palmyra, waar we ook al verschillende grafkelders hebben gezien. Ook was er een synagoge van ver voor Christus die in Doura Europa is gevonden. Men is 10 jaar bezig geweest de muurschilderingen over te brengen naar het museum en het is daar allemaal weer opgebouwd. Het oude testament in frescoachtige wandschilderingen.
Heel bijzonder om te zien.
Helaas was het verboden foto’s te maken, maar we hebben een boek gekocht over de kunst en historie in Syrië, dat een goed beeld geeft van wat hier allemaal te zien is.
De tijd was eigenlijk te kort voor alles wat hier te zien is, maar we moesten verder.
De bedoeling was naar een oude Medressa, een school uit de Ottomaanse periode, te gaan, maar helaas werd hier ook gerenoveerd. Het prachtige station, dat hier te zien is was ook al onbereikbaar. Helaas. Toen via de grote Souk, naar de Omayaden Moskee. Weer zo’n prachtig bouwwerk. Het was erg leuk om door de Souk te lopen, je ziet dan goed het dagelijkse leven van de mensen die hier wonen. Hier kun je zwarte burka’s kopen, hoofddoeken in alle kleuren. Maar ook geraffineerd ondergoed, dat waarschijnlijk onder die lange jurken wordt gedragen.
Overal eettentjes en een drukte van belang. Je kunt hier goed zien dat de levensstandaard niet erg hoog is. Je kunt weinig echt mooie dingen kopen. Er zijn wel veel goud winkels waar het voor ons lelijke rode goud te koop is Allemaal overdadig gedecoreerd. Er wordt op straat veel troep verkocht. Fluitende vogeltjes, kleine speeldingen, van die rotzooi die je bij ons in de jaren 50 zag.
Niet echt een heel toeristische plek.
Aan het eind van de Souk werd er boven in een restaurant een koffie pauze ingelast.
Dit was niet echt een succes, veel trappen op. Weinig plaats op de banken om te zitten en hele smerige WC’s.
Door naar de Moskee. Wat uitleg gekregen van de gids en we konden het Mausoleum van Johannes de Doper zien, die hier in Damascus het evangelie heeft verkondigd.
Pas later is men tot de Islam bekeerd, met de komst van Mohammed, maar ook het vroegere Christendom krijgt alle aandacht die het verdient.
Op naar het restaurant dat was gereserveerd. We liepen langs de buitenkant van de Moskee, waar allemaal leuke kleine winkeltjes zijn. Erg druk en wel toeristisch. Je hoort zelfs af en toe Nederlands. Gelukkig is men hier niet zo opdringerig als in Marokko.
Het restaurant was een leuke plek, midden in de oude stad, aan de rand van de Moskee.
Een sfeervol oud huis met een voormalige binnenplaats waar nu het restaurant terras is. Het eten was erg lekker.
Na het eten naar een andere wijk, waar een kerkje is uit het vroege Christendom, van de priester Ananias, de Paulus heeft geholpen te ontsnappen uit Damascus. Ook weer zo’n Bijbels verhaal. We geloven het graag, maar waren niet onder de indruk van dit monument.
Met de bus omhoog naar een uitkijkpunt boven Damascus. Je krijgt daar een goed beeld van deze stad met zijn 5 miljoen inwoners. In heel Syrië wonen 20 miljoen mensen, 5 miljoen in Damascus en 5 miljoen in Aleppo, wat ons volgend doel is. De overige 10 miljoen zijn verspreid over heel Syrië, vandaar dat er weinig grote dorpen zijn. Men heeft hier op het platteland de ruimte. Het land is grotendeels agrarisch.
Daarna terug naar de camping. Moe en niet echt voldaan. We hebben veel tijd verloren met
Lopen naar de Souk en de koffie pauze (waar niemand op zat te wachten!!!).
Ook zijn een aantal mensen slecht ter been en dan zijn die grote stukken lopen een belasting.
We hadden graag de verspilde tijd doorgebracht in het museum, waar ook een prachtige beeldentuin bij is.
Maar ja, het is niet altijd zomer!!!!
Terug op de camping een potje thee en daarna maar weer eens een drankje. Er komt hier zelfs een mannetje met bier en wijn. Wij hebben wat rode wijn aangevuld. De voorraad is op en we kunnen pas in Turkije weer bij kopen in de winkels.
Wat brood en een omeletje en daarna weer eens een klaverjasje met Mieke en Peter.

Dinsdag 7 oktober 2008
Vandaag was er gelegenheid om zelf naar Damascus te gaan. We waren niet echt onder indruk van deze oudste stad van de wereld, vuil rommelig en chaotisch verkeer.
Ook de monumenten zijn in slechte staat en je loopt niet voor je plezier door de stad.
De Souk is wel leuk, maar straks in Aleppo krijgen we een grotere en mooiere te zien.
Ook kan de camper wel een schoonmaakbeurtje gebruiken, er moet een wasje gedaan worden en Rob heeft last van zijn knie. Dan is al dat lopen en klimmen niet een goeie optie.
De gasflessen kunnen hier worden gevuld en er is zowaar een was service. Dus het beddengoed en wat handdoeken in een tas en weggebracht. De rest kan ik wel zelf.
Een aantal mensen zijn wel richting de stad getogen.
Heerlijk even wat rust, het reisverslag bijwerken, boekje lezen en wat kletsen met deze en gene. S’ Avonds naar Damascus voor een diner en Derwish dansers.
Er ontstond wat commotie want ons busje raakte de weg kwijt en heeft een uur rondgereden door het hectische Damascus. Alle winkeltjes zijn open en overal lopen hordes mensen. Tussendoor rijden auto’s, kleine busjes en vrachtauto’s. Alles krioelt door elkaar.
Het is ongelooflijk wat er zoal te koop wordt aangeboden. Elk artikel heeft zijn eigen wijk of straatje. B.v. Straten vol met alleen maar textiel of serviesgoed. Hier kun je dagen rondkopen en dan kom je nog steeds ogen tekort.  
Wat dat betreft was het wel leuk om te verdwalen. Na een aantal telefoontjes heeft de chauffeur ons toch gebracht waar we moesten zijn, de anderen waren al ongerust geworden,en konden we lekker gaan eten.
Er was weer een buffet, dit keer met een gigantische keuze. Veel salades en humusachtige smeersels. Rijst, diverse vleessoorten, canneloni en gevulde groentes. Van alles heel veel. Teveel voor onze groep. Daarna een buffet met allerlei zoetigheden. Je kon echt niet alles proeven. Helaas weer geen alcohol, zo dicht bij de moskee mag dat niet worden geschonken.
Teryg naar de camping en nog een afzakkertje.

Woensdag 8 oktober 2008
Excursie naar Maalula staat vandaag op het programma, zo’n 60 km van Damascus.
Om 9 uur stond de bus weer klaar om ons naar een van de mooiste dorpen van Syrië te brengen. Voorheen woonden hier veel mensen in de rotswoningen maar tegenwoordig wonen ze in gewone huizen. Het heet dan het mooiste dorp van Syrië, maar ook hier zijn we niet onder de indruk van de huizen.   Altijd grijze betonblokken op elkaar, het zijn net vierkante betonnen dozen met wat uitsparingen voor ramen en deuren. Nergens een verfje of een kleurtje. Alles is grauw en grijs.
Het dorp dankt zijn bekendheid aan het kerkje St. Serge en Bacchus, dat vernoemd is naar de twee Romeinse soldaten die hier in 200 na Christ us bekeerd zijn tot het Christendom.
Zij moesten zich verbergen en hebben in een kerkje in de rotsen een onderkomen gevonden.
In dit gebied heeft de apostel Paulus het geloof verkondigd.
In de tijd van Jezus was dit een groot gebied dat tegenwoordig is opgedeeld in Israël, Jordanië, Libanon en Syrië. In het dorp waar we nu zijn wordt nog het Aramees, de taal uit de tijd van Jezus, gesproken. In het kerkje was een geestelijke die voor ons het Onze Vader heeft gebeden in die oude taal. Het was een mooi kerkje met veel oude iconen.
Daarna met de bus naar het restaurant voor de lunch. Het was lekker, maar eigenlijk is het steeds een beetje hetzelfde. Schaaltjes met humus, aubergine pasta, een soort tomatenpasta, wat salade en de platte broden. Daarna komt er vlees, wat kip of kebab. Dit keer was er fruit toe.
Door naar Saydnaya, waar een klooster is. Dit klooster heet St. Takla, naar een van de eerste
tot het Christendom bekeerde vrouwen. Het verhaal is dat zij vanwege haar bekering aan de leeuwen werd blootgesteld en God beschermde haar en de leeuwen lieten haar met rust, daarna moest zij opnieuw vluchten en stuitte op een rots. God heeft toen voor haar de rots gespleten en kon zijn vluchten. We zijn door de kloof in de rots naar het kerkje gelopen. In een kapelletje zou een door de apostel Lucas geschilderde icoon van Maria zijn, waaraan allerlei wonderen worden toegeschreven. Uit alle delen van het land komt men hier naar toe voor genezing, het lijkt een soort Lourdes. Je ziet in een hoek de krukken staan van de mensen die genezen zijn.
Ook is dit een favoriete kerk om de kinderen te laten dopen. In het klooster is nu een weeshuis dat door nonnen wordt geleid.
Al met al krijgen wij veel Bijbelse geschiedenis te horen. Maar dit is dan ook het gebied waar voor het eerst het christelijke geloof is verkondigd. Overal zijn verhalen aan verbonden over de apostelen en martelaren die zich vaak hebben moeten verbergen voor de Romeinen.
Weer via een andere weg terug naar Damascus, en weer overal de levendige handel.
Op de camping was ons wasje klaar en er arriveerde een “rollend hotel”. Een grote Duitse bus met een aanhanger waar 42 mensen in konden slapen!!!!! Een grote uitklapbare keuken, tafels en stoelen mee. Net een camper voor 42 man. Alleen leek het ons een beetje benauwd in de slaapwagen, drie lagen met bedden boven elkaar, net lades die uit te schuiven zijn.
Deze passagiers zijn naar Damascus gevlogen en hebben de rondreis Syrië/Jordanië in 14 dagen met deze bus gedaan. Morgen vliegen ze weer terug en staat de volgende groep klaar.

Donderdag 9 oktober 2008
Om een uur of 8 vertrokken uit Damascus. Weer zo’n 400 km voor de boeg.
Het viel mee om Damascus uit te rijden. De camping ligt al aan de noordkant van de stad in de richting van de rit van vandaag. Onderweg even getankt. De diesel kost hier weinig, omgerekend 37,5 cent per liter. Dat lijkt heel goedkoop maar we moeten aan de grens steeds dieseltax betalen, zowel bij het binnenkomen vanuit Turkije als bij het binnenkomen vanuit Jordanië. Als je dat bij elkaar optelt ben je per liter brandstof net zoveel, of meer kwijt als in Nederland. Toch gaan we maar met een volle tank richting Turkije want daar is de diesel nog duurder dan in Nederland. Zo langzamerhand gaan we Syrië verlaten. Overal langs de weg hetzelfde beeld. Ontzettend veel troep, plastic, bouwafval, half afgebouwde huizen. Alles is grauw en grijs. Het verkeer is chaotisch. Naarmate we verder naar het noorden reden werd het land wat groener, meer landbouw, wat bomen langs de weg en ook de huizen waren in iets betere staat. Waarschijnlijk is de welvaart hier wat groter omdat er landbouw is.
Vooral rond de steden Homs en Hama ziet het er beter uit en zie je ook wat industrie.  Veel steenhouwerijen, waar uit een soort marmer van alles wordt gemaakt. Allemaal hele kleine bedrijfjes, overal wit stof van het slijpen. Er is hier beslist geen arbeidsinspectie!!!!!
Onderweg werd er door een paar jongens met stenen gegooid, Peter die achter ons reed zag het gebeuren en heeft nog geprobeerd er een foto van te maken, wat niet lukte omdat ze snel wegrenden.
Wij hebben niets gehoord of gemerkt maar bij aankomst op de camping bleek er inderdaad schade aan de camper te zijn. We zullen een verklaring voor de verzekering maken en morgen gaat Dorus aan de campingbaas vragen of er door de politie een stempel opgezet kan worden.
Hopelijk kunnen we de schade claimen bij de verzekering.
We zijn weer op de camping tussen de grens en Aleppo waar we op de heenweg onze eerste overnachting in Syrië hadden. Morgen gaan we Aleppo bezoeken.

Vrijdag 10 oktober 2008
Om 8.30 uur stond de bus weer klaar. Het is wel steeds vroeg op, maar we gaan ook vroeg naar bed en meestal roept de muzzin van de moskee ons al om 5.30 uur. Dit keer was hij erg rustig en heb ik voor het eerst niets gehoord op dat tijdstip. Allereerst naar het museum van Aleppo, waar bijzonder mooie voorwerpen te bewonderen zijn. O.m. kleine cilinders met afbeeldingen, een soort druktechniek die men al eeuwen voor Christus gebruikte. En wij dan maar zeggen dat Laurentz Janszoon Coster de boekdrukkunst heeft uitgevonden!!!!
Ook waren en kleitabletten te zien waarop de geschiedenis van die periode is weergegeven. Dat leidt dus weer terug naar dat eerste tabletje dat we in Damascus hebben gezien.
Er zijn verschillende prachtige beeldjes te bewonderen, vaak vrouwenfiguren die de vruchtbaarheid uitbeelden.
Na het museum op naar de moskee, de op een na grootste moskee van Syrië. Hier is de tombe van Zacharias, de vader van Johannes de Doper. De mensen staan daar in opperste aanbidding voor, maar ons zegt het niets. De moskee was ook minder mooi dan de vele die we hiervoor hebben gezien. Vandaag, vrijdag, is zondag voor de Syriërs, dus alles is gesloten. De stad heeft een doodse uitstraling. Heel jammer, want na de moskee zijn we de souk gaan bekijken, de meest bezienswaardige, nog helemaal in oude stijl.  We konden nu wel goed zien hoe de indeling van zo’n souk is, met grote toegangsdeuren voor elke afdeling. Deze souk bevat zo’n 12 km winkelstraatjes. Boven deze winkeltjes zijn de woningen van de kooplui. Overal zijn zijstraatjes met elk hun eigen waar. Geweldig om te zien, zelfs nu alles dicht is.
In de souk vind je natuurlijk weer een moskee en een karavanserai. Daar vond men vroeger onderdak als men op doorreis was en mens en dier konden daar verpozen.  De hele stad ademt een totaal andere sfeer dan Damascus. Ook hier zijn 5 miljoen inwoners en ook hier claimt men de oudste stad van de wereld te zijn. Maar de huizen zijn van natuursteen waardoor er een ander beeld ontstaat dan het beton van Damascus. De huizen zijn vaak versierd met ornamenten, er is veel groen in de stad en veel grote toegangswegen, waardoor het goed te rijden is in de stad.
Alleen bij het binnenrijden is de ongelooflijke hoeveelheid afval hetzelfde.
Je kunt geen open plek zien of er ligt een soort vuilnisbelt. Niemand ruimt ook maar iets op!!!!!
Daarna naar de citadel, waar men al 300 jaar voor Christus aan begonnen is. Steeds is door de volgende bewoners iets aan toegevoegd. Sinds 1250 tijdens de Mamlukken, is het bouwwerk ontstaan zoals het nu nog is. Een geweldige vesting met een prachtig koninklijk paleis, badhuizen, de hammams. Er was plaats voor zo’n 5000 mensen die het in tijd van oorlog drie maanden konden uithouden. Op naar ons lunch adres, een leuk restaurant in de oude stad. De voorgerechtjes waren zoals bekend, maar nu eens een ander hoofdgerecht. Gekruide rijst met gebakken aubergines en rundvlees, leuk opgediend als een soort tarte tatin!! Erbij een yoghurt. Het was lekker. 
Na de lunch weer in de bus, op weg naar het Simeonklooster, het mooiste en grootste vroeg christelijke bedevaartcomplex van het hele Middenoosten. Het ligt hoog op een berg met een prachtig uitzicht, zelfs tot in Turkije.
De kerk is gewijd aan Simeon, de pilaarheilige. In 417 is hij op een pilaar van 18 meter hoog gaan zitten en heeft daar 42 jaar op gezeten. Predikte twee keer per dag vanaf deze pilaar voor de bedevaartgangers en heeft deze pilaar nooit verlaten. Hij is niet hier, maar in Antiochië begraven.
Het was een mooie locatie met een prachtig uitzicht. Twee ruïnes van kerken, een speciaal gewijd aan Simeon.
Om 5 uur de bus weer in en om 6 uur weer bij de camper. Het werd al donker. Een drukke, maar zeer waardevolle dag, deze laatste dag in Syrië.
Voor ons was het een geweldige ervaring, deze reis door Syrië en Jordanië. De kennismaking met een totaal andere cultuur dan de onze. Mensen die ons steeds weer vriendelijk welkom heten. De prachtige oude monumenten in contrast met de grote rotzooi van het land.
De Bijbelse verhalen die hier werkelijkheid werden. Met eigen ogen te zien wat je vroeger
op de schoolplaten zag. Het was geweldig, maar nu ook wel genoeg. Het begint te duizelen!!!
Morgen op naar Turkije.

Week 8

Zaterdag 11 oktober 2008
Vanochtend heel vroeg op. Om half zeven van de camping vertrokken. Omdat we in colone naar de grens zouden rijden moesten wij iets eerder weg omdat we nog een keer in Syrië wilden tanken. We hebben zoveel dieseltax moeten betalen dat we proberen het laatste voordeel uit de laatste tankbeurt te halen.
Na even wachten bij het tankstation kwam de ploeg eraan en zijn wij aangesloten.
Om 7.40 uur aan de grens. De gids was er weer om ons nogmaals door de grens te loodsen.
Nogmaals een keer dieseltax betalen(nota bene bij het uitrijden!!!) en dan eindelijk na ruim twee uur konden we Syrië uit.
Het was genoeg zo, we hebben gezien wat mogelijk was en wat we graag wilden zien. Maar nu hebben we even genoeg van de rotzooi en de bureaucratie in het land.
De Turkse kant van de grens ging vrij snel en al gauw waren we weer op weg . Op het eerste stuk na de grens zie je veel katoenvelden, waar nog veel plukkers aan het werk waren. We hadden de indruk dat de laatste pluk bezig was. Hier en daar werden de planten al uit de grond getrokken. Het werk wordt voornamelijk verricht door de nomaden, die in tenten op de velden staan. Na een poosje werd de weg 4-baans en zijn we via Iskenderun richting Adana gereden. Wat een verademing om in Turkije te rijden. Geen troep langs de weg, geen drempels en kuilen. De huizen zien er mooi en afgewerkt uit. Rond de grote steden zijn de huizen bijzonder kleurrijk. De wijken van Adana die we konden zien vanaf de snelweg zijn prachtig gekleurd. Elk flatgebouw heeft zijn eigen kleuren, alles bij elkaar een mooi schouwspel. Via Mersin richting de kust. Kort na Mersin houdt de snelweg op en kom je op de kustweg. Een goede weg die door allerlei dorpen rijdt. Je kunt zien dat de welvaart hier groot is, veel vakantiecomplexen, het doet niet voor de Spaanse kust onder. De kust is erg mooi, rotsachtig, afgewisseld met kleine strandjes.
Tijdens een stop voor een broodje heeft Rob een ongelukkige stap gemaakt en een spier in zijn kuit verrekt. Pijnlijk geval. Nog wat boodschappen gedaan onderweg en op zoek naar de camping.
Bij Kikalezi hadden we een overnachtingsplek, op een Mocamp. Erg leuke plek direct aan zee.
Helemaal leuk dat we hier morgen een vrije dag hebben.
Gereden 382 km, totaal 7735 km

Zondag 12 oktober 2008
Heerlijk weer zo’n dag niets doen. Nou ja, niets doen is teveel gezegd. Er moet altijd wel iets schoongemaakt of gewassen worden. Zo langzaam aan wordt alles wel smerig!!!
Rob kan zijn kuit wat rust geven en lekker met zijn pootje op een stoel.
We hebben wat in zee gezwommen, lekker in de zon gezeten. Het is hier overdag zo’n 30 graden, het water is heerlijk van temperatuur.  S ’Nachts koelt het goed af en slapen we lekker.
S’ Avonds was er een diner in Kizkalezi. Het zoveelste buffet. Dit keer wel iets anders omdat de Turkse gerechten lekkerder zijn dan de Syrische. Bij terugkomst even met Miki gebeld in een Turkse telefooncel. We hebben nog twee Turkse telefoonkaarten van vorig jaar en je kunt daar erg lang mee bellen. Dat gaan we dan de komende dagen maar doen
Vanavond zijn Hanny en Wouter voor het laatst bij ons. Volgende week komen hun kinderen naar Alanya voor de herfst vakantie. Zij blijven nog een poosje in Turkije, ze kennen het land erg goed, ze komen al vele jaren in Turkije. Jammer dat ze er niet meer bij zijn, het zijn leuke mensen.
Hier en daar wordt er wat “geprutteld” in de groep. Natuurlijk kan niet iedereen even goed met elkaar vinden, maar over het algemeen vindt ieder wel zijn eigen gesprekspartner. Helaas gaat het met leidinggevende niet altijd zoals iedereen het graag heeft en daar komt dan natuurlijk wel wat commentaar op. Niet altijd onterecht.
Wij trekken veel op met Mieke en Peter, maar kunnen ook op zo’n rustdag gewoon afzonderlijk de dag doorbrengen. Meestal rijden we onderweg met elkaar op en wisselen dan ervaringen uit via ons bakkie.
Ook Peter heeft een verrekte spier in zijn kuit!!!!!
Vanavond allemaal vroeg naar bed, morgen wacht een lang en moeilijk traject.

Maandag 13 oktober 2008
Vroeg vertrokken, rond een uur of 8.
Het was een prachtige rit, de eerste 250 km’s grotendeels langs de kust, bergachtige wegen met veel bochten. Rustig rijden dus. Mooie vergezichten over zee. Wij hadden dit traject vorig jaar in de andere richting gereden en nu zag je totaal andere dingen. Erg mooi weer, dus heerlijk als je even een stop maakt om koffie te drinken of wat te eten. Een eind voor Antalya wordt de weg makkelijker, vlakker en 4-baans.
De vakantie hotels en appartementen beginnen als ver voor Alanya. Het was er nog erg druk, waarschijnlijk de herfstvakantie die in Duitsland al begonnen is. In Alanya is een Metro, een Makro filiaal. We zijn daar ook vorig jaar geweest en nu dus maar weer even gestopt met Mieke en Peter om wat voorraad aan te vullen.
Nog vele kilometers na Alanya gaat het door met het ene resort na het andere. Wij vinden het vreselijk, al die mensen bij elkaar in die grote complexen. Het strand is wel erg mooi en daarvoor komen ze waarschijnlijk ook.
Het laatste stuk van de rit werd het eindelijk wat rustiger, minder hotels, mensen en verkeer.
Om een uur of half zes waren we op de camping, weer een Mocamp achter een benzinestation. Het was een lange dag, veel kilometers. Even een lekker drankje en we hebben het ons makkelijk gemaakt door in het restaurant bij het benzinestation een hapje te eten. Er is daar een soort Turkse snackbar. Het was goed te eten en wij waren snel klaar.
Daarna even door de tuin achter het restaurant gelopen waar een Turkse bruiloft werd gevierd.
Alle mensen in een grote kring aan tafels en stoelen. In het midden een kleine geluidsinstallatie waarbij werd gedanst. Het lijkt ons een beetje een boerenbruiloft. Eenvoudig geklede mensen, mannen die voornamelijk in het midden dansen. Wat Cola en Fanta en het feest is compleet. We hebben even met een jongen gesproken die een beetje Engels kende en hij zei dat zijn broer was getrouwd en dat het feest in totaal drie dagen duurt.
We werden uitgenodigd mee te dansen, maar de muziek inspireerde ons niet echt!!!
Het lijkt een beetje op de Griekse dansen die George en Lakis uitvoerde, alleen met zachtere muziek.
Er was een jonge vrouw in een prachtig rood gewaad bij, wij vermoeden dat het de bruid is , die ook vaak op de vloer was.
Nu nog even dit verslag bijgewerkt en straks weer op tijd naar bed. Rob loopt nog wat moeilijk, maar het gaat veel beter.
Morgen gaan we richting Kas en zijn daar weer twee nachten.
Gereden 372 km totaal 8107 km

Dinsdag 14 oktober 2008
Weer om een uur of 8 vertrokken van de camping bij Serik. Goed geslapen!!!!
Makkelijke weg tot Antalya, in de stad was het druk maar goed te rijden.
Na Antalya ga je de kustweg rijden die behoorlijk stijgt en daalt. Het is een prachtige weg met vaak mooie vergezichten over de zee. Rond Antalya is veel toerisme en je ziet veel hotels en appartementen. Na Kemer wordt het wat rustiger en ga je ook van de kust weg het binnenland door. De natuur is hier prachtig, de wegen zijn goed en er is weinig verkeer.
Peter en Mieke kozen ervoor om naar Olympus te rijden, waar vuur uit de grond komt. Wij wilden graag door rijden omdat we naar Kas gaan en daar waren we vorig jaar en dat was ons goed bevallen. Zo lang het mooi weer is kunnen we daar aan zee zitten en wat zwemmen.
Vandaag is het lichtbewolkt en ook niet meer zo warm. In de plaats Kumlacuc brood gekocht en vandaar een stukje afgeweken van de route, wat dorpen binnendoor gereden, leuk om te zien hoe anders het leven is als je van het toerisme bent verwijderd. Kleine huizen, winkeltjes en veel mensen op straat met hun negotie. Ze zwaaien vaak vrolijk naar ons, vooral de kinderen.
Bij Finike kwamen we weer bij de kust. Er gaat daar een prachtige weg die langs de rotsen
slingert. Erg leuk om te rijden.
Om een uur of 1 waren we in Kas bij de camping, een andere dan vorig jaar. Deze ligt langs de kustweg. Redelijke camping. Wat te eten gemaakt en Rob is nog wat gaan zwemmen. Helaas werd het weer minder en het regent nu!!!!! De eerste echte regen tijdens deze reis!!!!
We kunnen hier internetten dus al geskypt, telefoontje met Pa en Marly. Alles is daar goed.
De rest doen we vanavond. Het plan was om naar Kas te gaan met Peter en Mieke en daar lekker vis te gaan eten. Maar het valt nu met bakken uit de lucht, dus we eten hier wat op de camping of koken zelf wat. Morgen zijn we nog een dag in Kas. Er is een boottocht gepland met een BBQ en we gaan naar een verdronken stad. Nu maar hopen dat het dan beter weer is.
We gaan nu weer eea publiceren.

Woensdag 15 oktober 2008
Gisteravond op de camping wat gegeten, gezien de locatie was onze verwachting niet erg hoog maar, wonder boven wonder, een heerlijk gegrild visje, een dorade, patates frites, vers gebakken en een lekkere salade. Bij dat alles een goed glas witte wijn.
Het was niet echt goedkoop maar wel heel lekker!!! De volgende morgen om half tien stond er weer een busje klaar om ons naar Kekova te brengen. Gelukkig scheen de zon weer. Na een rit van een uurtje kwamen we bij een haventje waar de boot klaar lag om ons naar Kekova te varen.
Dat is een eiland voor de kust waar 100 jaar voor Christus een Lycische stad was die nu grotendeels in zee ligt. Men noemt het de verdronken stad. Het ligt in een ongelooflijk mooie baai, waar allemaal kleine eilandjes in liggen. Onderweg werd een stop gemaakt waarbij de liefhebbers konden zwemmen en snorkelen, Rob heeft weer een plonsje gemaakt maar na de pracht onder water van de Rode Zee was dit helemaal niets.
Gelukkig was het nog steeds lekker water.
Wij zaten heerlijk boven op het zonnedek te genieten van de zon en de mooie baai.
De boot ging dicht langs de kust en we konden goed de restanten zien van de huizen die hier hebben gestaan. Ze hadden een mooie plek uitgekozen.
Daarna zijn we naar een rustige baai gevaren en er was een BBQ aan boord. Nou ja, BBQ, er werd een kippenspies gegrild. Wel heel smakelijk. Wat salades en brood erbij, een glaasje wit en wij waren weer tevreden.
Door naar een haventje waarboven een oude citadel te bewonderen was en verschillende graven uit de tijd van de Lyciërs.
Het was een steile klim omhoog en onderweg waren allemaal kleine winkeltjes waar de vrouwen wat verkochten. Veel shawltjes, omzoomd met haakwerk. De gebruikelijke kussenovertrekjes, spreien en bloesjes. Waarvan het meeste uit India komt. Ook wat sieraden, maar niets origineels.
Het was wel een leuk dorp om door te wandelen. Wij hebben de klim naar de citadel niet afgemaakt. Rob heeft nog steeds last van de kuit en ik heb genoeg oudheden gezien!!!
Terug naar de boot. Inmiddels was het harder gaan waaien en hadden een spectaculaire terugtocht.
De bus in en een uurtje later waren we weer op de camping.
We hadden afgesproken met Mieke, Peter, Huug en Carla om s’avonds naar Kas te gaan.
Wij waren daar vorig jaar en vonden het een erg leuke plek.
Voor de camping stopt het Dolmusbusje en in 10 minuten waren we in Kas. Eerst even pinnen, wat rondgelopen en ja, het is nog steeds een leuke plek.
Wat winkeltjes bekeken, de mannen werden dat al gauw zat en zijn op een terrasje gaan zitten. De dames ontdekten een leuk winkeltje en hebben eea gekocht. Dit was voor mij de eerste keer dat ik iets naar mijn gading vond. Een jurk, vest en rok. Zwart natuurlijk!!!! Een beetje Cora Kempermanachtig. Er zijn hier ook erg mooie sieraden winkeltjes die we maar gauw zijn voorbij gelopen!!!!
Daarna ook naar het terras en na een drankje naar een leuk restaurantje. Heerlijk gegeten en gedronken. Daarna nog wat rondgelopen tot het busje kwam. Peter en Mieke waren al eerder terug met de taxi, wamt Mieke wilde nog aan het verslag werken. Ze maakt een heel uitgebreid reisverslag dat ook naar familie en bekenden van onze medereizigers wordt gestuurd. Ze hebben een grote klus op hun schouders genomen. Peter verzorgd de foto’s erbij. Het ziet er heel mooi uit, maar het kost veel tijd.
Het was een erg leuke dag, de boottrip en het uitstapje naar Kas.

Donderdag 16 oktober 2008
Vanochtend weer op tijd uit Kas vertrokken. Weer een lange rit voor de boeg.
Het eerste stuk langs de kust was weer prachtig, na een poosje verder landinwaarts.
Het is bijna altijd goed te rijden, kleine dorpen, veel rotsen, wat geiten en het beeld is kompleet. Via Sogut, Denizli richting Pamukkale. Bij Denizli is veel texielindustrie en er zijn outletshops van de fabrieken. We zijn bij een zo’n shop gestopt omdat ik op zoek was naar een badjas voor Rob. Een goeie gevonden. Ze verkopen er veel huishoudtextiel, T-shirts en spijkerbroeken. Niet alles is onze smaak. Wij zijn niet van de borduur!!!
Daarna weer langs Pamukkale gereden, net ons vorig jaar kon ons het niet bekoren.
Door naar de camping die er vlakbij ligt .
Een beetje rommelige camping, matig sanitair. Hier zijn thermaalbaden, heet, lauw en koud. Maar het water zag zo groen en vies dat we dit aan ons hebben voorbij laten gaan.
Het dorp Karahayit is een eenvoudig plaatsje. De reisleiding vertelde dat je er goed textiel kunt kopen. Nou dat is niet tegen dovemansoren gezegd. Rob had nog last van zijn kuit dus ben ik met een aantal medereizigers naar het dorp gelopen.
Ook hier staat op het plein een warmwaterbron te stomen, een gek gezicht, zo’n fontein waar heet water uit spuit. In het dorp veel boerenmensen die hier hun inkopen komen doen. De waren zijn er dan ook naar!!! Het assortiment van de markt in Villefranche was er modern bij!!!
Wel veel handdoeken en tafellakens, maar ook weer veel geborduurd.
Shawltjes in alle kleuren en maten, die worden door de vrouwen hier veel gedragen. Wat groente en fruit, maar alleen wat er op dit moment te koop is. Granaatappels in overvloed en wat druiven. Krenten en rozijnen bij de vleet.
Overal tussendoor kleine eettentjes en een soort oventjes waarin pannenkoekachtige gerechten worden bereid.
Wel heel leuk om dit allemaal te zien. Overal is men vriendelijk tegen ons en soms moeten we ook proeven.
Behalve twee strengen gedroogde pepers heb ik niets gekocht.
Terug op de camping was er in het restaurant een diner. Smaakte goed.
Het wordt s’avonds behoorlijk frisser, je merkt hier nu ook dat het herfst is. Vooral op deze hoogte waar we nu zijn.
Gereden 299 km, totaal 8655 km

Vrijdag 17 oktober 2008
Vandaag richting Bergama. Peter en Mieke rijden via Efese, om dat te gaan bekijken. Wij waren daar vorig jaar voor de tweede keer en slaan het nu over. Onze route liep door het binnenland. Een groot stuk van deze route gaat door een druivengebied. Hier liggen heel veel krenten en rozijnen te drogen. Wijnbouw komt hier niet voor. Voor een deel was de weg goed te rijden, maar er waren ook heel slechte stukken tussen. Eigenlijk een beetje spijt dat we niet via Izmir, waar een goede autoroute loopt, gereden zijn.  Toch weer heelhuids in Bergama aangekomen. Weer op dezelfde camping als vorig jaar.
Leuke camping met erg goed sanitair. Als welkom kregen we een lekker kopje appelthee.
Vanavond hier weer een buffet.
Ook is er internet dus weer aan het werk geweest om het verslag klaar te maken en dan kan het worden gepubliceerd.
Gereden 290 km, totaal 8945 km

Week 9

Zaterdag 18 oktober 2008
Gisteravond werd het nog erg gezellig. We hadden een buffet in het restaurant op de camping.
Het was goed. Er was ook een gezelschap van zo’n 50 jonge Turkse vrouwen. Er kwam een bandje en de dames hadden ook het buffet. Van onze groep waren alleen Mieke, Peter, Carla en Huug en wij beiden blijven zitten voor nog een drankje.
De muziek was erg aanstekelijk en al gauw stonden we op de vloer met al die leuke jonge vrouwen. Er werd echt Turks gedanst, de buik en de heupen deden goed hun best. Ook een soort kringdansen die we ook al van Griekenland kenden.
We werden echt opgenomen in de feestvreugde. Er werd iets voorgedaan en wij volgend trouw. Helaas had Rob nog steeds last van zijn kuit en moest blijven zitten.
Na een uurtje of wat was het genoeg, uiteindelijk moesten we ook de volgende morgen weer verder.
Bij Burhanye is een grote supermarkt, de Kipa, waar we het eea hebben ingeslagen. Ondermeer een paar heerlijke vissen om vanavond te eten.

Via Canakkale, waar we met de pont de Dardanellen overstaken kwamen we bij de volgende
overnachtingsplek. In het plaatsje Kabatepe, het KUM Motel. Een leuke camping, direct aan zee. Het is een mooi gebied hier. Wat heuvelachtig en alles krijgt hier al de herfstkleuren.
Ook bloeide er volop dieppaarse hei. Mooi om te zien.
Dit is een gebied waar in de 1e wereldoorlog hevig is gevochten en je ziet hier overal grote monumenten ter nagedachtenis.
Na een wandeling naar het strand zijn we al vroeg begonnen met de maaltijd. Het wordt nu echt kouder s’avonds en het waait behoorlijk.. De visjes buiten gebakken, maar wel binnen opgegeten vanwege de kou.
Gereden 258 km, totaal 9203 km

Zondag 19 oktober 2008
Op weg naar de grens. Dit is ook een gebied waar heel veel katoen wordt verbouwd. Overal zie je van die witte plukken katoen langs de weg. Op dit moment wordt er veel van geoogst.
Het is een saai gebied om door te rijden.
Aan de Turkse kant verliep de grensprocedure vrij vlot, ook wel een lekker voor de verandering!!!!!
Nog de laatste lira’s uitgeven in de shops aan de grens.
De brug over en op naar Griekenland. Daar is het helemaal een fluitje van een cent. We waren snel weer in Griekenland waar je eigenlijk een zelfde landschap ziet als in Turkije voor de grens. Veel katoen en andere landbouw.
Alleen hier wordt de katoen machinaal geoogst.
De snelweg was erg goed en ondanks het behoorlijke aantal km’s dat we moesten rijden waren we al snel in Kavala, waar we weer een camping aan zee hadden. Alle toerisme is uitgestorven, de campings zijn leeg. Er staan veel caravans die nu al helemaal zijn ingepakt. De strandstoelen zijn opgeborgen en het zwembad is leeg. Het is allemaal een beetje troosteloos, hoewel deze camping aan een hele leuke baai ligt. Je ziet hier heel veel leuke vakantieverblijven, waarschijnlijk voor mensen uit Kavala.
We hebben met Huug, Carla, Peter en Mieke kaasfondue gemaakt. Het was een beetje improviseren, maar het smaakte heerlijk. Gelukkig was het niet zo koud als gisteravond en konden we buiten zitten. Het werd gezellig en een aantal medereizigers kwamen ons nog gezelschap houden. We zijn zo’n beetje de enigen van de groep die een beetje gezelligheid creëren, de rest zit s’avonds veel in de camper.
Nog even gebeld met Mascha, ze gaan morgen naar de Ardennen voor een midweekje. Hopelijk werkt het weer een beetje mee. Ook een goed bericht, Marcel (de schilder) is begonnen met de buitenkant van ons huis te schilderen. Eindelijk na twee jaar!!!!! Maar hij is zo goed, dat het het wachten wel waard is.
Gereden 399 km, totaal 9602 km


Maandag 20 oktober 2008
Vandaag is Berry jarig. Vanavond even bellen. Ik had al een mailtje gestuurd maar het is leuk om even persoonlijk te feliciteren.
Geertje en Jan, medereizigers gaan vandaag op eigen houtje verder. Geertje durft niet op een boot en ze willen via Joegoslavie terug rijden. We hebben niet veel contact met ze gehad. Geertje is moeilijk ter been en kon aan veel activiteiten niet deelnemen. De groep wordt zo wel weer kleiner. Er zijn nu nog 11 campers, we zijn met 14 campers gestart.
Via de Lidl, die vlak bij de camping is, op naar de volgende plek. Nu bij Korinos, een stukje onder Thessaloniki. We waren er rond een uur of een en de camping ligt aan een groot strand. We hebben ons eerst op het strand geïnstalleerd om van de zon te genieten. Rob heeft nog in de zee gezwommen. Het was hier zo’n 24 graden en heerlijk om in de zon te zitten. Een plekje uit de wind gezocht en het was goed uit te houden. Het had hier de afgelopen drie dagen hevig geregend, dus wij boften dat het nu zulk mooi weer was. De camping is erg groot, veel vaste units van mensen uit Thessaloniki. Het veld waar we eigenlijk zouden staan was te nat. Vandaar dat het heerlijk was om tot een uur of 4 aan het strand te staan. Het koelt dan toch weer af en we zijn de camping opgereden waar we wat meer beschut staan, tussen de vaste kampeerders die nu allemaal afwezig zijn.
Vanavond hebben we weer een diner.
Gereden 239 km, totaal 9841 km

Dinsdag 21 oktober 2008
Weer rond een uur of 8 vertrokken. Het wordt steeds wat meer herfst, nevelachtig, s’morgens wat lage mist tussen de heuvels. Ook steeds meer herfstkleuren in de bomen die we onderweg zien.
Een deel van de trip van vandaag was mooi om te rijden. Waar de snelweg ophield rijd je een mooie kloof door. Daar is onder meer de bron van Dafne, wie dat ook moge wezen.
Waarschijnlijk loopt er een wandelpad door deze kloof, we zagen onderweg veel bussen geparkeerd en de passagiers liepen de trappen af naar beneden.
Via Larissa, een saai landbouwgebied naar Kalambaka. Een heel toeristisch stadje, vanwege de Meteora kloosters. Al gauw de camping in Kastraki gevonden, aan de voet van de rotsformaties waar de Meteora kloosters liggen.  Een zonnig plekje gevonden met uitzicht op de beroemde rotsen.
In de loop van de middag kwamen Carla en Ton (assistent reisleiders) naar ons toe en vertelde dat Dolf de Vries en zijn vrouw Lout naast ze op de camping staan.
Wij hadden Carla en Ton geattendeerd op het reisboek dat Dolf de Vries heeft geschreven over Syrië en Jordanië en zij vertelden dat hij ons boek wel wilde signeren.  Wij hebben voordat we op reis gingen het boek gelezen en onderweg was het echt onze reis bijbel. Steeds als we een locatie gingen bezoeken lazen we van te voren wat hij had geschreven. Ook de foto’s van zijn vrouw zijn prachtig.
Het was erg leuk om ze te ontmoeten en hij heeft leuk gesigneerd in ons exemplaar van “Syrië en Jordanië in een rugzak”. Extra leuk omdat Lout vandaag jarig is!!!!
Het is dan weer jammer dat je in een groep reist, als we ze individueel hadden ontmoet waren we waarschijnlijk getrakteerd op interessante reisverhalen!!!!
Ze hebben al zoveel mooie reizen gemaakt en daar vele boeken over geschreven, dat maakt ons altijd nieuwsgierig.
Het gekke is, dat twee dagen geleden Rob dacht dat ze op de camping bij Eceabat stonden. Dat waren echter andere Nederlanders met een campingbusje.
Gereden 198 km, Totaal 10.039 km (vandaag de 10.000 km gepasseerd)

Woensdag 22 oktober 2008
Vanochtend om tien uur stond de bus klaar om ons naar de Meteora kloosters te brengen.
Terwijl we daarheen liepen zagen we ineens een bekend gezicht. Een franse vrouw, ik geloof dat ze Pierette heet, die wij tijdens de Marokko reis in 2006 hebben ontmoet en die wij ook dit afgelopen voorjaar bij Sevilla op de camping van Dos Hermanos hebben ontmoet. We hebben toen verteld dat we van plan waren deze reis te maken en zij had gisteravond al rond gekeken of ze ons bij de groep ontdekken kon. Wij stonden met Peter en Mieke op een afgelegen veldje en zij had ons niet gezien. Het was slechts een gesprekje van een minuut of twee, ook haar man kwam ons even gedag zeggen. Wij moesten vertrekken met de bus en zij zijn met een groepje van drie campers op pad en rijden vandaag weer weg uit Kastraki. Zij gaan vrijdag op de boot, misschien is het dezelfde als die van ons en zien we elkaar nog. Wij gaan ook vrijdagochtend weg uit Griekenland.
Het eerste klooster dat we bezochten, Rousanou, een vrouwenklooster, waar nog slechts 15 nonnen wonen, was prachtig om te zien. Het is een wat kleiner klooster met een intieme kapel die geheel beschilderd was met prachtige taferelen, onder meer met twee afbeeldingen van de heilige Barbara. Ook waren er vele iconen te bewonderen.  Na een prachtige rit door een deel van het rotslandschap waar deze kloosters liggen kwamen we bij een van de grootste kloosters, Metamofosi, Megalo Meteoro. Ook hier in de kerk vele wandschilderingen en iconen te bewonderen. Maar alles is hier groter van omvang.
Ook zijn er verschillende musea ondergebracht, o.m. een museum over de 1e en 2e wereldoorlog in dit gebied. Foto´s, geschriften en uniformen. Er is hier veel strijd geleverd door de Partizanen en boerenbevolking. Er is een mooi museum met gebruiksvoorwerpen en gereedschappen uit vroeger tijden, die door de monniken werden gebruikt.
Het is een hele klim om bij dit klooster te komen, meer dan tweehonderd traptreden hebben we geteld!!!!, maar zeker de moeite waard. Het gebouw is prachtig onderhouden en hoewel er nog slechts 3 monniken wonen ziet alles er heel verzorgd uit. Ongetwijfeld huren ze mankracht in voor het onderhoud. Er komen hier zoveel bezoekers, dat van de opbrengst van de entree gelden dit wel bekostigd zal worden.
Na dit bezoek nog een ritje met de bus naar een iconen atelier waar je kon zien hoe de iconen worden gemaakt. Tevens kon je ze daar kopen. Ook vele andere souvenirs van aardewerk tot sieraden. Echt een toeristen shop, met de meest afschuwelijke troep. Natuurlijk zijn er altijd mensen die daar eea kopen en sommige sieraden waren wel mooi.
Terug op de camping nog wat geluierd in het late zonnetje. Ongelooflijk dat we nog steeds zulk lekker weer hebben. S´Nachts is het fris, maar overdag schijnt de zon volop.
S´Avonds was er een zogenaamde Griekse avond georganiseerd door Kangeroo. Het enige echte Grieks was voor ons de salade en de wijn. Verder weer de gebruikelijke gegrilde spies, dit keer een souvlaki, wat frites en fruit toe. Eigenlijk steeds een herhaling van het menu, in welk land we ook zijn.
Maar het zal wel niet meevallen om het iedereen naar de zin te maken.
Weer op tijd onder de wol, morgen wacht ons een bergetappe!!!!!!

Donderdag 23 oktober 2008
Na ons ontbijtje, weer op pad. Het was een prachtige rit. Mooie berglandschappen, prachtige herfstkleuren en stille dorpjes. We hebben de Katara pas gereden die s´winters vaak afgesloten is. Ook is hier een skigebied. Het was daarboven al behoorlijk fris. Dit stuk Griekenland is heel mooi. Men is bezig om een autoroute te realiseren, maar het zal nog wel enige tijd duren eer dat klaar is, overal wordt er aan gewerkt maar vooral de tunnelbouw zal nog veel tijd nemen..
Vanaf Ioannina is het grootste deel van deze autoweg klaar en werd het makkelijker om te rijden. Het is de enige verbinding tussen Igoumenitsa en Thessaloniki. Al het vrachtverkeer moet hier overheen.
We hebben met Peter en Mieke in Plataria, vlakbij de camping een leuk restaurantje gezocht. Wij waren daar deze zomer al en je kunt heerlijk aan de haven eten. Een visje natuurlijk, wat kleine gerechtjes, een lekkere salade, een wijntje, een echte Griekse lunch!!!!  Daar kwam nog bij dat we lekker in de zon zaten met zicht op zee.
Na de lunch naar de camping en al gauw zaten we aan het strand, het is een leuke camping,
Ook nog gezwommen. Het water was wat fris maar eenmaal in de zee was het heerlijk.
Het is hier duidelijk warmer dan in het binnenland en de bergen.
Morgen vertrekken we uit Igoumenitsa en op de boot is internet, dus kunnen we weer versturen.
Voor morgenavond is er een afscheidsdiner gepland aan boord en na aankomst in Venetië
gaat ieder zijn eigen weg.
Gereden 214 km, totaal 10.253 km

Vrijdag 24 oktober 2008
Vanochtend weer vroeg op, de boot vertrekt om 9 uur en je moet twee uur van te voren in de haven zijn. Het ontbijt hebben we dus maar in de haven gedaan. We konden al snel inschepen. De boot was erg vol deze keer. Vast omdat dit een van de laatste mogelijkheden is om “camping aan boord”te doen.
Een beetje op het dek gezeten, het is nog steeds goed weer, al is het te fris om het zwembad te vullen. Een kaartje gekocht om te internetten en het verslag t/m gisteren verstuurd. Ook konden we skypen en hebben even met Miki gebeld.
Om 5 uur was er een borrel ter afscheid van de groep. Er werd door Cor een speechje gehouden en Rob gaf symbolisch een paraplui aan de reisleiders Dorus en Marja en hun assistenten Ton en Carla, omdat zij het ondanks verschillende dreigende “depressies”in de groep, droog hadden weten te houden. Ook Ton en Dorus namen nog even het woord, daarna werd er een lekker drankje geserveerd.  Om 7.30 uur was er het afscheidsdiner in het à la Carte Restaurant van Minoanlines.
Naar bed en de volgende ochtend al weer bijtijds wakker.
De boot zou rond 9 uur in Venetië zijn. Dat werd tien uur en het is altijd een schitterend gezicht om Venetië in te varen. Nog even iedereen de hand schudden en een goede thuisreis wensen en daarna waren we al snel van boord.
Een aantal ging nog een paar dagen in Venetië doorbrengen, maar aangezien wij dat deze zomer al hadden gedaan reden we richting Trevisio, waar een goede camperplek zou zijn. We wilden dit bekijken om bij een volgend vertrek uit Venetië te weten waar we kunnen overnachten. Het is inderdaad een leuke plaats, een groot terrein bij het stadion waar ook voorzieningen zijn voor campers. Er was markt in het centrum en wij hebben er wat rondgelopen. Erg grote markt met vooral heel veel textiel. Hier kun je wel een dag rondneuzen!!!!! Er was een leuk terras waar de Italianen buiten een wijntje dronken met wat kleine hapjes erbij. Dat lieten we ons ook goed smaken, we konden heerlijk buiten zitten en het is erg leuk om het schouwspel van de markt te zien. Wat groente en fruit gekocht, lekkere ham en kaas en terug naar de camper, maar eerst even een lekker Italiaans ijsje!!!!!
Bij de camper gekomen bleek dat er die middag een voetbalwedstrijd was in het stadion en het werd erg druk. Het was ook nog een beetje vroeg voor ons dus we zijn doorgereden. Onderweg nog wat andere camperplekken bekeken, maar die bevielen niet goed. Even gestopt om wat te eten van die lekkere ham en kaas met vers Italiaans brood, smaakte heerlijk!!!! Door naar Soave waar ook een camperplek is. En wat voor een!!!! Prachtig gelegen aan de oude stadsmuur van Soave met uitzicht op een heuvel waar een groot oud fort staat. Nog heerlijk buiten gezeten en er arriveerden nog wat camper. Het is een rustige plek, met goede voorzieningen. Om een uur of zeven zijn we richting het centrum gelopen, langs de stadsmuren. Ook hier leuke straatjes, met wijnbarretjes waar de Italianen weer buiten stonden met hun wijntje. Echt jong en oud door elkaar die van de heerlijke wijn uit deze streek genieten. Wij hadden ook hier weer geen moeite mee!!! Daarna een restaurant opgezocht waar we heerlijk hebben gegeten (wel teveel besteld!!). Terug naar de camper en dit is echt weer zo’n pareltje aan ons campersnoer!!!!! We komen hier terug.
Gereden 159 km, totaal 10404 km

Week 10

Zondag 26 oktober 2008
We zitten zo in het ritme van vroeg opstaan dat het moeite kost om uit te slapen. Eerst een rustig ontbijtje en rond een uur of acht vertrokken. Vandaag is het zondag en rustig op de weg. Dit keer rijden we een stuk autoroute. Gisteren zijn we alleen over de nationale weg gereden, maar dat houd erg op. Omdat we nu toch wel naar huis willen voor de snelle “methode”de autoroute gekozen.
Geen vrachtverkeer op zondag dus het schoot lekker op. Om een uur of 5 waren we in Thann.
Het is aanmerkelijk frisser geworden en het nodigt niet meer uit om buiten te zitten. Nog steeds droog, en hier kwamen veel mensen terug van een herfstwandeling in de omgeving. Het is hier prachtig zo aan de rand van d’Alsac. Veel mooie herfstkleuren en ook veel wijnbouw. Wat gekookt en op tijd onder de wol. Het was echt koud naar onze begrippen.
Gereden 576 km, totaal 10980 km

Maandag 27 oktober 2008
Helaas miezert het als we vertrekken uit Thann. Ook dit is een rustige camperplek met goede voorzieningen.
Onderweg boodschappen gedaan bij de Aldi, de wijnvoorraad voor thuis wat aangevuld en wat lekker franse dingen gekocht. Een stop gemaakt bij de bakker voor het heerlijk franse brood en onderweg geproefd of alles goed was (behalve de wijn natuurlijk!!)
Wij vinden dit een leuke route om te rijden. Vanaf Thann heb je eerst een stuk prachtige natuur,(vooral mooi nu met alle herfstkleuren), dan via de Col du Bussang, die goed te rijden is naar Epinal. Voor Epinal begint al de 4-baansweg naar Nancy. Goede weg en niet al te druk.
Het is veel afwisselender om te rijden dan de Duitse Autobahn.
We waren van plan om een stop te maken in de Ardennen, maar omdat het regende zijn we maar doorgereden. Het verkeer werkte mee en via Brussel/Antwerpen/Breda waren we rond een uur of 6 thuis. Ook weer heerlijk!!!!!!
Gereden 665 km, totaal 11645 km

Zaterdag 1 november 2008
We zijn nu al weer een paar dagen thuis. De camper is leeggemaakt, het schoonmaken is begonnen. Wat een klus, je kunt goed merken dat we in een aantal zeer stoffige gebieden zijn geweest. De buitenkant moet worden gewassen en gepoetst. De zomerkleding is gewassen en kan weer weggeborgen worden tot het voorjaar 2009.
We hebben genoten van deze reis, Syrië en Jordanië waren de hoogtepunten. Wat is daar nog veel te zien op het gebied van oudheden. Je krijgt echt bewondering voor wat de mensen al eeuwen voor Christus hebben gepresteerd. Ook de bevolking was erg aardig en gastvrij.
Je voelt je wel echt een westerling in deze gebieden, onze kleding en uiterlijk wijken af.
Ook de reis door Turkije is ons weer goed bevallen het is een prettig en mooi land. We gaan hier zeker opnieuw naartoe.
Wat ons is tegengevallen is het rijden door de Oostblok landen. Slechte infrastructuur, vaak niet echt vrolijke mensen.
Ook het reizen in een groep was een uitdaging. Gelukkig is dat goed verlopen.
Het was niet een echte hechte groep, de verschillen onderling waren groot en de reisleiders hadden niet veel invloed om er toch een gezellige groep van te maken. Gelukkig hadden wij Mieke en Peter, en vaak ook Carla en Huug, waar we wel gezelligheid mee deelden.
Nu, na al het schoonmaken en opruimen kunnen we weer nieuwe reisplannen gaan maken. We houden jullie op de hoogte.

Rob en Adrie